Σύμφωνα με τις εγκυκλίους που απέστειλε ο Υπουργός Εργασίας κ. Κουτρουμάνης στα ταμεία, δίνεται επίσης το δικαίωμα με κάποιες προϋποθέσεις στον ασφαλισμένο του Ο.Α.Ε.Ε. να διατηρήσει το επάγγελμά του μετά την αίτηση συνταξιοδότησης.

Συγκεκριμένα για τις παλαιές ασφαλισμένες του Ι.Κ.A-Ε.Τ.Α.Μ. (δηλαδή, υπαγόμενες στην ασφάλιση οποιουδήποτε φορέα κύριας ασφάλισης, για πρώτη φορά, μέχρι και την 31.12.1992), οι οποίες έχουν πραγματοποιήσει, κατ΄ελάχιστον, 4.500 ημέρες ασφάλισης, προβλέπεται σταδιακή προσαύξηση του ισχύοντος, μέχρι 31.12.2010, ορίου ηλικίας των 60 και 55 ετών, προκειμένου για λήψη, αντίστοιχα, πλήρους και μειωμένης σύνταξης λόγω γήρατος, αρχής γενομένης από την 01.01.2011 και μέχρι τη συμπλήρωση (κατά το έτος 2015), των 65 και 60 ετών, αντίστοιχα.

Με τον τρόπο αυτό, καθιερώνεται από το έτος 2015 και εφεξής, το 65ο έτος, ως γενικό όριο ηλικίας για τη λήψη πλήρους σύνταξης λόγω γήρατος και το 60ο έτος, ως γενικό όριο ηλικίας για τη λήψη μειωμένης. Τα ανωτέρω όρια ηλικίας αφορούν το σύνολο των ασφαλισμένων ανεξάρτητα από φύλο και ημερομηνία υπαγωγής τους στην ασφάλιση.

Στο πλαίσιο, δε, της σταδιακής αυτής εναρμόνισης του ορίου ηλικίας για τις μέχρι 31.12.92 ασφαλισμένες ορίζεται ότι θεμελιώνουν δικαίωμα για λήψη μειωμένης ή πλήρους σύνταξης λόγω γήρατος, με τη συμπλήρωση, αντίστοιχα, των ορίων ηλικίας που θα έχουν διαμορφωθεί κατά το έτος της συμπλήρωσης του 55ου ή του 60ου έτους της ηλικίας τους.

Η σταδιακή προσαύξηση των απαιτούμενων, κάθε χρόνο, ορίων ηλικίας, προκειμένου για λήψη μειωμένης σύνταξης λόγω γήρατος, αποτυπώνεται στον ακόλουθο πίνακα:

ΕΤΟΣ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗΣ ΗΜΕΡΕΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΟΡΙΟ ΗΛΙΚΙΑΣ
2010 4.500 55
2011 4.500 56
2012 4.500 57
2013 4.500 58
2014 4.500 59
2015 4.500 60

Η σταδιακή προσαύξηση των απαιτούμενων, κάθε χρόνο, ορίων ηλικίας, προκειμένου για λήψη πλήρους σύνταξης λόγω γήρατος, αποτυπώνεται στον ακόλουθο πίνακα:

ΕΤΟΣ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗΣ ΗΜΕΡΕΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΟΡΙΟ ΗΛΙΚΙΑΣ
2010 4.500 60
2011 4.500 61
2012 4.500 62
2013 4.500 63
2014 4.500 64
2015 4.500 65

θεμελιώνουν δικαίωμα συνταξιοδότησης από 1/1/2011 και μετά με προϋποθέσεις που διαμορφώνονται και ισχύουν από αυτήν την ημερομηνία και μετά, με βάση τις διατάξεις του άρθρου 10 του ν. 3863/2010.

Αντίθετα, για όσους θεμελιώνουν ή κατοχυρώνουν δικαίωμα συνταξιοδότησης μέχρι 31/12/2010, καθώς και για όσους θεμελιώνουν από 1/1/2011 και μετά με βάση προϋποθέσεις που δεν τροποποιούνται από το άρθρου 10 του ν. 3863/2010, εξακολουθούν να ισχύουν οι διατάξεις του άρθρου 40 του ν. 2084/1992, όπως αυτό ίσχυε μέχρι την αντικατάστασή του από την παρ. 18 του άρθρου 10 του ν. 3863/2010 και, ως εκ τούτου, δεν έχουν τη δυνατότητα να υπαχθούν στις ανωτέρω ρυθμίσεις.

Επομένως, από το πεδίο εφαρμογής αποκλείονται τα πρόσωπα που ήδη έχουν θεμελιώσει ή κατοχυρώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα μέχρι 31/12/2010 ή θεμελιώνουν από 1/1/2011 και μετά με διατάξεις που δεν τροποποιούνται από το άρθρο 10 του ν. 3863/2010 (π.χ. γονείς ή σύζυγοι αναπήρων – συνταξιοδοτούμενοι με το άρθρο 140 του ν. 3655/2008, άνδρες που συνταξιοδοτούνται με 15 έτη ή 4.500 ημέρες ασφάλισης και ηλικία 65 ετών).

Επίσης, δεδομένου ότι με το άρθρο 10 του ν. 3863/2010 δεν θίγονται οι προϋποθέσεις συνταξιοδότησης λόγω αναπηρίας και θανάτου, οι αναγνωριζόμενοι χρόνοι του άρθρου 40 αναγνωρίζονται μόνο στις περιπτώσεις συνταξιοδότησης λόγω γήρατος (με εξαίρεση το χρόνο στρατιωτικής θητείας, ο οποίος αναγνωρίζεται και για θεμελίωση σύνταξης αναπηρίας/θανάτου υπό τις προϋποθέσεις του ν. 1358/83, όπως ισχύει).

Ειδικά σε ό,τι αφορά στις μητέρες ανήλικων τέκνων, ασφαλισμένες από 1/1/1993 και μετά (νέες ασφαλισμένες), η δυνατότητα αναγνώρισης χρόνου ασφάλισης με τις εν λόγω διατάξεις δίνεται από 1/1/2013 και μετά, οπότε (σύμφωνα με την παρ. 17 ε του άρθρου 10 του ν. 3863/10) τροποποιούνται οι προϋποθέσεις συνταξιοδότησής τους. Οι μητέρες ανηλίκων τέκνων, ασφαλισμένες μέχρι 31/12/1992, που θεμελιώνουν ή κατοχυρώνουν δικαίωμα συνταξιοδότησης με προϋποθέσεις που ίσχυαν μέχρι 31/12/2010, δεν έχουν το δικαίωμα να προβούν στις προβλεπόμενες από τη ρύθμιση αυτή αναγνωρίσεις, εκτός, βέβαια, αν επιλέξουν να μην συνταξιοδοτηθούν με αυτές τις διατάξεις, αλλά με προϋποθέσεις που διαμορφώνονται και ισχύουν από 1/1/2011 και μετά, με βάση τις διατάξεις του αρ. 10 του ν. 3863/2010.

Όσον αφορά στη λήψη δεύτερης σύνταξης γήρατος από τους φορείς αρμοδιότητας του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, θα είναι δυνατή και στις περιπτώσεις αυτές η αναγνώριση χρόνου ασφάλισης, σύμφωνα με τα επιμέρους οριζόμενα στην παρούσα και τις διατάξεις περί διπλοσυντασυνταξιούχων. Αντίθετα, στις περιπτώσεις λήψης δεύτερης σύνταξης με προϋποθέσεις που δεν μεταβλήθηκαν με το άρθρο 10 του ν. 3863/2010, δεν θα είναι δυνατή η αναγνώριση πλασματικού χρόνου ασφάλισης, με εξαίρεση την αναγνώριση του χρόνου στρατιωτικής υπηρεσίας, η οποία, όπως ήδη έχουμε αναφέρει, γίνεται σύμφωνα με τις διατάξεις του ν. 1358/1983.

Αναλυτικά παραδείγματα

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ 1

Γυναίκα ασφαλισμένη στο πρώην ΤΑΠ-ΟΤΕ το 1991, η οποία την 31η/12/2010 είχε 19 έτη ασφάλισης και ανήλικο παιδί μπορεί:

είτε να επιλέξει να συνταξιοδοτηθεί με πλήρη σύνταξη (ως μητέρα ανηλίκου με τουλάχιστον 181/2 έτη ή 5500 ημέρες ασφάλισης) στην ηλικία των 55 ετών (50 για μειωμένη) – διατάξεις ΙΚΑ-ΕΤΑΜ- χωρίς, στην περίπτωση αυτή να έχει δικαίωμα αναγνώρισης πλασματικών χρόνων ασφάλισης σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 40 του ν.3996/2011
είτε να συνταξιοδοτηθεί με τη συμπλήρωση 25 ετών ασφάλισης (με την προϋπόθεση ότι θα έχει ανήλικο παιδί κατά την ημερομηνία συμπλήρωσης του χρόνου αυτού) και σε ηλικία που προσδιορίζεται από τις διατάξεις του άρθρου 10 του ν. 3863/2010, π.χ. στο παράδειγμα αυτό, το 2016 και ηλικία 65 ετών (60 για μειωμένη).

Αναγνωρίζοντας πλασματικό χρόνο 4 ετών το 2012, θα έχει 25 (πραγματικά και πλασματικά) έτη ασφάλισης και εφόσον έχει και ανήλικο παιδί κατά το έτος αυτό, μπορεί να δικαιωθεί πλήρους σύνταξης με τη συμπλήρωση του 55ου έτους της ηλικίας της (του 53ου για μειωμένη).

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ 2

Γυναίκα ασφαλισμένη από το 1988 στο τ. ΤΣΠ-ΕΤΕ, η οποία την 31η/12/2010 είχε ανήλικο παιδί, 18 έτη ασφάλισης και ηλικία 49 ετών, συμπληρώνει 25 έτη ασφάλισης (χωρίς αναγνώριση πλασματικού χρόνου) το έτος 2017. Το έτος αυτό, εφόσον έχει και ανήλικο παιδί, μπορεί να δικαιωθεί πλήρους σύνταξης σε ηλικία 65 ετών (60 για μειωμένη).
Εναλλακτικά, (με 181/2 έτη ή 5500 ημέρες ασφάλισης -διατάξεις ΙΚΑ-ΕΤΑΜ) το 2011 και εφόσον έχει ανήλικο παιδί τότε, μπορεί να δικαιωθεί πλήρους σύνταξης σε ηλικία 57 ετών (52 για μειωμένη),

ή, (παρ. 5 του άρθρου 40 του ν.3996/2011) αναγνωρίζοντας, μέχρι 31/12/2013, πλασματικό χρόνο ασφάλισης σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 40 του ν. 2084/1992 (χρόνο γονικής άδειας ανατροφής παιδιών, χρόνο επιδότησης λόγω ασθένειας, χρόνο ανεργίας κ.λπ.) μπορεί (συμπληρώνοντας 181/2 έτη ή 5500 ημέρες ασφάλισης μέχρι 31/12/2010 και με ανήλικο παιδί τότε), να δικαιωθεί σύνταξης λόγω γήρατος με τις προϋποθέσεις που ίσχυαν μέχρι 31/12/2010 (55 ετών για πλήρη – 50 ετών για μειωμένη σύνταξη).

ή, εφόσον το επιθυμεί, μπορεί να αναγνωρίσει το 2012 πλασματικό χρόνο 5 ετών, οπότε, έχοντας συμπληρώσει 25 έτη ασφάλισης και έχοντας ανήλικο παιδί το 2012, μπορεί να συνταξιοδοτηθεί με πλήρη σύνταξη ως μητέρα ανηλίκου με τη συμπλήρωση του 55ου έτους της ηλικίας της (του 53ου για μειωμένη)1.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ 3

Άνδρας ασφαλισμένος στο τ. ΤΑΠ-ΟΤΕ από το 1982, ο οποίος την 31η/12/2010 έχει 20 έτη ασφάλισης χωρίς να θεμελιώνει συνταξιοδοτικό δικαίωμα με κάποια από τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης των ανδρών ασφαλισμένων μέχρι 31/12/1982, θα δικαιωθεί πλήρους συνταξιοδότησης με τη συμπλήρωση 35 ετών ασφάλισης ανεξάρτητα από την ηλικία του, π.χ. το 2025 εάν δεν έχει διακοπή του ασφαλιστικού του βίου.

Επισημαίνεται ότι στην περίπτωση αυτή, δεν μπορεί να αναγνωριστεί πλασματικός χρόνος ασφάλισης σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 40 του ν.3996/2011, δεδομένου ότι η διάταξη που προβλέπει τη συνταξιοδότηση των μέχρι 31/12/1982 ασφαλισμένων μετά από 35 έτη ασφάλισης ανεξάρτητα από την ηλικία τους δεν έχει θιγεί από τις διατάξεις του ν. 3863/2010.

Εναλλακτικά, στην περίπτωση αυτή, ο ασφαλισμένος μπορεί να δικαιωθεί πλήρους σύνταξης με τη συμπλήρωση του 65ου έτους της ηλικίας του (προϋπόθεση συνταξιοδότησης 15 έτη ασφάλισης + 65 ετών), χωρίς και πάλι να δικαιούται να αναγνωρίσει πλασματικό χρόνο σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 40 του ν. 3996/2011, αφού η εν λόγω προϋπόθεση δεν θίγεται από τον ν. 3863/2010.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ 4

Γυναίκα ασφαλισμένη στο τ. ΤΣΠ-ΕΤΕ από το 1983, η οποία έχει, το 2010, ηλικία 58 ετών και 26 έτη ασφάλισης, έχει ήδη θεμελιώσει δικαίωμα λήψης μειωμένης σύνταξης το 2010. Η ασφαλισμένη αυτή θεμελιώνει δικαίωμα πλήρους συνταξιοδότησης το έτος 2012 -με τη συμπλήρωση του 60ού έτους της ηλικίας της. Προφανές είναι ότι, στην περίπτωση αυτή δεν μπορεί να αναγνωριστεί πλασματικός χρόνος του άρθρου 40 του νόμου αυτού.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ 5

Γυναίκα ασφαλισμένη στο τ. ΤΣΠ-ΕΤΕ από το 1983, η οποία έχει, το 2010, ηλικία 52 ετών και 26 έτη ασφάλισης, δεν έχει θεμελιώσει δικαίωμα λήψης μειωμένης σύνταξης το 2010. Η ασφαλισμένη αυτή συμπληρώνει το 55ο έτος της ηλικίας της το 2013, οπότε θεμελιώνει δικαίωμα λήψης μειωμένης σύνταξης με τη συμπλήρωση του 58ου έτους της ηλικίας της -εφόσον το επιθυμεί, μπορεί να αναγνωρίσει και πλασματικό χρόνου του άρθρου 40 του νόμου αυτού (προϋπόθεση το 2010: 25 έτη ασφάλισης και ηλικία 55 ετών για μειωμένη – 60 για πλήρη. Με τις διατάξεις του άρθρου 10 του ν. 3863/2010 το όριο ηλικίας αυξάνεται κατά ένα έτος ετησίως μέχρι το 60ό για μειωμένη το 2015 και το 65ο για πλήρη σύνταξη το 2015.)

Δικαίωμα λήψης πλήρους σύνταξης λόγω γήρατος θεμελιώνει όταν συμπληρώσει το όριο ηλικίας που προβλέπεται κατά τη συμπλήρωση του 60ού έτους της ηλικίας της (το 2018), άρα μπορεί να δικαιωθεί πλήρους σύνταξης στο 65ο έτος της ηλικίας της. Στην περίπτωση αυτή μπορεί, εφόσον το επιθυμεί, να αναγνωρίσει και πλασματικό χρόνο ασφάλισης.

ΙΙ. ΙΑΤΡΟΙ ΕΡΓΑΣΙΑΣ (παρ. 5 του άρθρου 61)
Με τις διατάξεις της παρ. 3 του άρθρου 18 του ν. 3232/2004, για τους γιατρούς εργασίας που απασχολούνταν με σχέση εξαρτημένης εργασίας, ανεξάρτητα από την ημερομηνία πρόσληψής τους και ανεξάρτητα από προηγούμενη υποχρεωτική ασφάλισή τους σε άλλον φορέα ασφάλισης πλην του Τομέα Σύνταξης και Ασφάλισης Υγειονομικών (ΤΣΑΥ) του Ενιαίου Ταμείου Ανεξάρτητα Απασχολούμενων (ΕΤΑΑ), προβλέφθηκε η υποχρεωτική ασφάλιση στο ΤΣΑΥ και η καταβολή σε αυτό της εισφοράς ελεύθερου επαγγελματία, ενώ διακόπτονταν η τυχόν υποχρεωτική τους ασφάλιση σε άλλον φορέα, στον οποίο μπορούσαν να ασφαλιστούν προαιρετικά σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 39 του ν. 2084/1992, καταβάλλοντας οι ίδιοι το σύνολο των ασφαλιστικών εισφορών τους.
Με τις διατάξεις της παρ. 5 του άρθρου 61 του ν.3996/2011,ιατροί εργασίας οι οποίοι απασχολούνται σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 4 του ν. 1568/1985 και έχουν υπαχθεί από την πρόσληψή τους στην υποχρεωτική ασφάλιση άλλου, πλην του ΤΣΑΥ, φορέα κοινωνικής ασφάλισης, εξακολουθούν να υπάγονται στην ασφάλιση του φορέα αυτού, εφόσον η πρόσληψή τους και η υπαγωγή τους στην ασφάλιση πραγματοποιήθηκε μέχρι και την 31 η/ 12/1992.
Εφιστούμε την προσοχή σας στο ότι η έναρξη ισχύος των διατάξεων της παρ. 5 του άρθρου 61 του ν.3996/2011 ανατρέχει στο χρόνο έναρξης ισχύος του ν. 3232/2004.

ΙΙΙ. ΑΝΩΤΑΤΟ ΠΟΣΟ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ (παρ. 8 του άρθρου 63)
Με την παρ. 8 του άρθρου 63 του ν. 3996/2011, προσδιορίζεται η αληθής έννοια της παρ. 6 του άρθρου 44 του ν. 3986/2011, με την οποία επανακαθορίζονται τα ανώτατα ποσά συντάξεων γήρατος και αναπηρίας που χορηγούν οι ασφαλιστικοί οργανισμοί για τους μέχρι 31/12/1992 ασφαλισμένους που έχουν πραγματοποιήσει 35 έτη (ή 10.500 ημέρες) ασφάλισης.

Με δεδομένη την οικονομική κατάσταση της χώρας και την επιβαρυμένη οικονομική κατάσταση των ασφαλιστικών οργανισμών και προκειμένου να ενισχυθούν οικονομικά, ιδιαίτερα στην παρούσα εξαιρετικά δυσμενή οικονομική συγκυρία, κρίνεται σκόπιμη η ένταξη στο ανά μήνα ανώτατο όριο συντάξεων (πλαφόν) του 4πλάσιου του μέσου μηνιαίου κατά κεφαλή ΑΕΠ και των οικογενειακών επιδομάτων. Ο νέος αυτός τρόπος επιβολής ανώτατου ορίου στις καταβαλλόμενες μηνιαίες συντάξεις γήρατος και αναπηρίας εφαρμόζεται, από 1/7/2011, σε όλους όσους λαμβάνουν ή θα λάβουν σύνταξη από την ημερομηνία αυτή και μετά. Ειδικότερα:

Όπως αναφέρουμε και στη με αριθ. Φ.80000/οικ.16280/1068/14-7-2011 εγκύκλιο της Υπηρεσίας μας, το ανώτατο ποσό σύνταξης γήρατος και αναπηρίας που χορηγούν οι ασφαλιστικοί οργανισμοί στους μισθωτούς ασφαλισμένους τους για 35 έτη ασφάλισης ή 10.500 ημέρες εργασίας συμπεριλαμβανομένων, από 1/7/2011, και των οικογενειακών επιδομάτων, δεν μπορεί να υπερβαίνει το 4πλάσιο του κατά το έτος 1991 μέσου μηνιαίου κατά κεφαλή ΑΕΠ αναπροσαρμοζόμενου με το εκάστοτε ποσοστό αύξησης των συντάξεων των δημοσίων υπαλλήλων (σήμερα 2.773,40 ευρώ).

Έτσι, π.χ. ασφαλισμένος του πρώην ΤΣΠ-ΕΤΕ, του οποίου το ποσό της δικαιούμενης μηνιαίας σύνταξης (μαζί με οικογενειακά επιδόματα) ανέρχεται σε 2.850,00 ευρώ, θα δικαιωθεί σύνταξης ύψους 2.773,40 ευρώ, δηλαδή θα περιοριστεί στο ανωτέρω πλαφόν.

Αντίθετα, σε όλες τις άλλες περιπτώσεις που το εξαγόμενο ποσό σύνταξης (μαζί με οικογενειακά επιδόματα) δεν υπερβαίνει το ανωτέρω πλαφόν (σήμερα 2.773,40 ευρώ), δεν θα γίνεται καμία περικοπή.

«Εμπόδιο επιχειρηματικότητας, το Αγγελιόσημο»

Πιο συγκεκριμένα, στην έκθεση που παρέδωσε στον υπουργό Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας Μ. Χρυσοχοϊδη για διαβούλευση με τίτλο «Επιχειρηματικότητα χωρίς εμπόδια» εντάσσει στη λίστα με τα 250 εμπόδια στην επιχειρηματική δράση και το αγγελιόσημο. Και οι εκδότες, επιχειρηματίες και οι ίδιοι, δεν λένε επισήμως κουβέντα… Μήπως είναι διασπασμένοι; μήπως έχουν διαφορετικές αφετηρίες, συμφέροντα, στόχους και σκοπιμότητες ο καθένας από αυτούς;
Την ίδια στιγμή υπάρχει μεγάλη κινητικότητα από την πλευρά της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Συντακτών (ΠΟΕΣΥ) και του Ενιαίου Δημοσιογραφικού Οργανισμού Επικούρισης, Ασφάλισης και Περίθαλψης (ΕΔΟΕΑΠ) με τον πρόεδρο του Δ.Σ. της Ομοσπονδίας (Σταμάτη Νικολόπουλο) να πασχίζει να επεκτείνει το αγγελιόσημο στα Νέα Μέσα και την πρόεδρο του ΕΔΟΕΑΠ, Ελένη Σπανοπούλου να διερευνά από όλες τις απόψεις το ζήτημα και να πασχίζει για την τυπική, νομοθετική και ουσιαστική του κατοχύρωση.

Τι υποστηρίζει ο ΣΕΒ

Στην έκθεση του ΣΕΒ, στην οποία συνέδραμε και ο Σύνδεσμος Διαφημιζομένων Ελλάδος (ΣΔΕ) ως μέλος του, αναφέρεται ότι το υψηλό κόστος του αγγελιοσήμου επιβαρύνει σημαντικά το κόστος διαφήμισης και υπηρεσιών, ενώ μετακυλίεται το κόστος ασφάλισης του εργοδότη στον πελάτη.

Στο αντίπαλο δέος η ΠΟΕΣΥ

Σε πρόσφατη συνεδρίαση του Δ.Σ. της ΠΟΕΣΥ συμφωνήθηκε ότι:
• Οι ιστοσελίδες θεωρούνται προέκταση των υπαρχόντων ΜΜΕ (εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις)
• Δεν τίθεται θέμα ανακατανομής του αγγελιοσήμου. Ετσι, ανάλογα με το Μέσο θα γίνεται, σύμφωνα με τα ισχύοντα, και η κατανομή του πόρου.
Στην ασφάλιση των οικείων κλάδων του ΕΤΑΠ-ΜΜΕ υπάγεται υποχρεωτικά το δημοσιογραφικό και το διοικητικό προσωπικό που απασχολείται κατά κύριο επάγγελμα με σχέση εξαρτημένης εργασίας σε διαδικτυακές ιστοσελίδες εφημερίδων, περιοδικών, ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών που εκδίδονται, μεταδίδονται ή εκπέμπουν στην Ελλάδα ή από την Ελλάδα καθώς και σε επιχειρήσεις που παράγουν αναπαράγουν ή μεταδίδουν μέσω in­ter­net θέματα στα οποία περιλαμβάνονται και ειδήσεις για πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά, πολιτιστικά, αθλητικά γεγονότων ή εκδηλώσεις ή άρθρα, σχόλια συνεντεύξεις ή συζητήσεις για τα θέματα αυτά. Για την ασφάλιση των εργαζομένων καταβάλλεται η εργοδοτική εισφορά ασφαλισμένου που προβλέπονται για τους οικείους φορείς κοινωνικής ασφάλισης. Στον λογαριασμό ανεργίας προσωπικού ημερήσιων εφημερίδων Αθηνών και Θεσσαλονίκης καταβάλλεται εργοδοτική εισφορά 2%.
Διαφημίσεις ή με πληρωμή δημοσιεύματα που προβάλλονται ή καταχωρίζονται σε sites εφημερίδων, περιοδικών, ραδιοφωνικών ή τηλεοπτικών σταθμών υπόκεινται στην επιβάρυνση αγγελιοσήμου στο ίδιο ποσοστό που προβλέπεται κάθε φορά για τα οικεία ΜΜΕ το οποίο κατανέμεται στους φορείς κατά την ίδια αναλογία που καθορίζονται από τις εκάστοτε ισχύουσες διατάξεις, οι δε καταχωρίσεις στις υπόλοιπες διαδικτυακές ιστοσελίδες που διατηρούν οι αναφερόμενες στην προηγούμενη παράγραφο επιχειρήσεις και περιλαμβάνουν ειδήσεις ή σχόλια, υπόκεινται στο αγγελιόσημο που προβλέπεται κάθε φορά για τις εφημερίδες.
Το αγγελιόσημο βαρύνει άμεσα τον διαφημιζόμενο ή τον διαφημιστή που μεσολαβεί κατ εντολή του διαφημιζόμενου και κατατίθεται από τους υπόχρεους σε λογαριασμό με τίτλο «Ειδικός λογαριασμός Αγγελιοσήμου Διαδικτύου» που τηρείται στην ίδια τράπεζα στην οποία κατατίθεται το αγγελιόσημο και των άλλων ΜΜΕ.

Η Κυβέρνηση για αγγελιόσημο και εγγυήσεις Τ.Χυτήρη

Ο T. Χυτήρης εγγυήθηκε για το Αγγελιόσημο προς τα Ταμεία και τις ενώσεις, εγείροντας ζήτημα μη διανομής σε «όλους όσοι δεν το δικαιούνται», έκανε μνεία στην επαναφορά διάταξης για απόδοση Αγγελιοσήμου μέσω Διαδικτύου και εξήγγειλε μείωση της κρατικής διαφήμισης σε «λαθρόβια» έντυπα.

Για το αγγελιόσημο η κυβέρνηση ετοιμάζει μια ρύθμιση προς δύο κατευθύνσεις. Η πρώτη στη λογική της «διάσωσής» του είναι η κατανομή του μόνο προς τους εργαζόμενους που έχουν άμεση σχέση με τα ΜΜΕ ενώ η δεύτερη, σε συνεργασία με το υπουργείο Εργασίας, για τη ρύθμιση της ασφάλισης στο In­ter­net, με την επέκταση του αγγελιοσήμου και στα Νέα Μέσα.
Πρόθεση της κυβέρνησης είναι να επανέλθει αναμορφωμένο το άρθρο 67 του ασφαλιστικού νόμου και να υπαχθούν στα ταμεία όσοι εργάζονται στο Διαδίκτυο. Στόχος είναι να προσδιοριστεί το πλαίσιο λειτουργίας των sites καθώς είναι το επόμενο βήμα μετεξέλιξης των έντυπων εκδόσεων, αλλά και των καναλιών. Η αρχική σκέψη είναι καθε site, να προσδιορίζεται με βάση την προέλευση του, δηλαδή , αν προέρχεται από την ύλη της εφημερίδας, ή ενός ραδιοφωνικού ή τηλεοπτικού σταθμού. Αν πρόκειται για αυτόνομη προσπάθεια, θα καταγράφεται ως τέτοια (και θα άπτεται του ιδιοκτήτη της εάν θα ακολουθεί το μοντέλο Αγγελιοσήμου βάσει της τηλεόρασης ή της εφημερίδας αντιστοίχως, αναλόγως του περιεχομένου της).

Τι ζητούν εκδότες και καναλάρχες

Εκπροσωπώντας τους εκδότες σε παλαιότερη (προ διμήνου) συνάντηση ΕΙΗΕΑ και ΕΣΗΕΑ ο Θέμης Αλαφούζος, πρότεινε το ποσό της εργοδοτικής εισφοράς κάθε εφημερίδας να εξοφλείται από το αγγελιόσημο που «παράγει» βάσει των καταχωρήσεών της και εάν δεν επαρκεί, να καταβάλει το υπόλοιπο ο κάθε εκδότης με δική του συμβολή.
Από την πλευρά τους, τα κανάλια (ΕΙΤΗΣΕΕ) περιλαμβάνουν στην «ατζέντα» των συζητήσεών τους με την κυβέρνηση μείωση αγγελιοσήμου από 21,5% σε 10%, από το οποίο 5% θα διοχετεύεται στο ΕΤΑΠ-ΜΜΕ και μόνο στο πρώην ΤΣΠΕΑΘ και 5% στον ΕΔΟΕΑΠ
Ταυτόχρονα ζητούν να ρυθμιστεί ότι το εισπραττόμενο αγγελιόσημο από τις διαφημίσεις θα αποδίδεται εξ ημισείας (50%, 50%), στα μόνα ταμεία που έχουν σχέση με τη δραστηριότητα της τηλεοπτικής αγοράς, τα ΕΤΑΠ-ΜΜΕ και τον ΕΔΟΕΑΠ (το κάθε ταμείο το 5% εκ του επιβαλλόμενου αγγελιοσήμου ύψους 10%, – δηλαδή ό,τι παίρνουν και σήμερα αποκλειομένων όμως των λοιπών ταμείων που δεν συνδέονται με τη ραδιοτηλεοπτική διαφήμιση. Οι καναλάρχες τονίζουν ότι «χρειάζεται νομοθετική ρύθμιση τροποποίησης των διατάξεως την οποία θα προσυπογράφουν οι υπουργοί Εσωτερικών, Οικονομικών, Κοινωνικών Ασφαλίσεων και ίσως και Πολιτισμού (αρμόδιος για θέματα ΜΜΕ είναι ο αναπλ. υπουργός Πολιτισμού Τ. Χυτήρης.

Διαφωνούν οι διαφημιστές

Είναι γνωστή η θέση της ΕΔΕΕ και η προσπάθειά της να πείσει τις εκάστοτε κυβερνήσεις, να αλλάξουν τη διάταξη του Ν.2328/1995 που υποχρεώνει τις διαφημιστικές να αποδίδουν αγγελιόσημο (20% του κόστους της διαφήμισης για τον Τύπο και 21,5% για TV και Ραδιόφωνο) και να το καταβάλουν τα ίδια τα ΜΜΕ. Μάλιστα πριν λίγους μήνες η ΕΔΕΕ αποκήρυξε τιµολόγια με αγγελιόσημο στο in­ter­net και ζήτησε από τα μέλη της «τα τιμολόγια αυτά να επιστρέφονται µε εξώδικο της κάθε εταιρείας-µέλους της».

Πόσο μάλλον οι Διαφημιζόμενοι…
Οσο για τους διαφημιζόμενους, είναι γνωστή η θέση του ΣΔΕ ότι μια τέτοια προοπτική θα ήταν ολέθρια για τα Νέα Μέσα δεδομένης της κρίσης αλλά και της χαμηλής ανάπτυξης του in­ter­net στην Ελλάδα.

Τι είναι όμως το αγγελιόσημο;

Το αγγελιόσημο είναι ένας κοινωνικός πόρος (βλέπε, τον τρόπο κατανομής του σε Ταμεία ή Κλάδους ασφάλισης, ασθένειας κ.λπ., στο άρθρο 150, θέση 4 και επόμενες, του νέου Ασφαλιστικού Νόμου 3655/2008), που επιβάλλεται στην αξία των τιμολογίων, τα οποία αφορούν καταχωρίσεις ή μεταδόσεις διαφημιστικών μηνυμάτων, με την διάθεση χώρου σε έντυπο, ή την διάθεση ραδιοφωνικού ή τηλεοπτικού χρόνου, ή ακόμη και την ανάληψη χορηγίας εκπομπής για τον ίδιο λόγο (διαφήμιση). Αυτά, αναφέρονται στο άρθρο 12 του Ν 2328/1995 (ΝΟΜΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ) όπως αυτό αντικαταστάθηκε με το άρθρο 33 του Ν 2429/1996, ο οποίος νόμος καταργήθηκε με την παράγραφο 2, του άρθρου 31 του Ν 3023/2002, με εξαίρεση τα άρθρα 24-29 και 32-34 αυτού. Συνεπώς, το άρθρο 33 του Ν 2429/1996 εξακολουθεί να ισχύει. Να σημειώσουμε ότι δεν υπολογίζεται ΦΠΑ επί του αγγελιοσήμου.

Περαιτέρω, στην παράγραφο 2 του άρθρου 33 του Ν 2429/1996 (ως άνω), ορίζεται ότι κάθε ραδιοφωνικός ή τηλεοπτικός σταθμός και κάθε εφημερίδα ή περιοδικό που εδρεύει, εκπέμπει ή εκδίδεται σε οποιοδήποτε μέρος της Ελληνικής Επικράτειας και έχει την υποχρέωση καταβολής του αγγελιοσήμου (όπως καθιερώθηκε και ισχύει με τους νόμους: ΑΝ 248/1967 – ΝΔ 1344/1973), οφείλει να υποβάλλει στην οικεία ΔΟΥ, τον τιμοκατάλογο διαφημίσεων και χορηγιών που εφαρμόζει. Στον τιμοκατάλογο πρέπει να περιλαμβάνονται και οι εκπτώσεις, οι προμήθειες και οι προσφορές, καθώς και ο αποδέκτης αυτών, είτε είναι ο ίδιος ο διαφημιζόμενος, είτε είναι ο διαφημιστής που μεσολαβεί. Ο τιμοκατάλογος αυτός, όπως περιγράφεται ανωτέρω, αποστέλλεται από τα μέσα ενημέρωσης και στο Τ.Σ.Π.Ε.Α.Θ. ( Ταμείο Συντάξεων Αθηνών-Θεσσαλονίκης)

Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

Κάθε ημερολογιακό τρίμηνο και μέχρι την 20η ημέρα του μήνα που ακολουθεί, καταβάλλεται με τη συμπλήρωση και κατάθεση ειδικού εντύπου, από τον διαφημιζόμενο (ή από τον διαφημιστή, αν μεσολαβεί, κατ’εντολήν του διαφημιζόμενου) το ποσό του αγγελιοσήμου στην ΕΤΕ, σε ειδικό λογαριασμό, στο όνομα του μέσου ενημέρωσης, στο οποίο έγινε η διαφημιστική προβολή. Επισημαίνουμε ότι, το αγγελιόσημο δεν αποτελεί εκπεστέα δαπάνη για τις εκδοτικές επιχειρήσεις, καθόσον βαρύνει τους πελάτες τους, οι οποίοι απλώς μεσολαβούν για την είσπραξη και την απόδοσή του στον Ενιαίο Δημοσιογραφικό Οργανισμό Επικουρικής Ασφάλισης και Περίθαλψης (ΠΟΛ 1057/2007).

Με βάση τις οδηγίες της παραγράφου 1β του άρθρου 3 της ΠΟΛ 1217/1996, κοινής απόφασης των υπουργών Οικονομικών, Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, με την οποία καθορίσθηκαν οι λεπτομέρειες εφαρμογής του άρθρου 12 του Ν 2328/1995, ορίζεται ότι το μέσο ενημέρωσης υποβάλλει, για κάθε ημερολογιακό δίμηνο και μέχρι την 15η ημέρα του μεθεπόμενου μήνα, από την λήξη του ημερολογιακού διμήνου – βλέπε και ΠΟΛ 1238/1996 – ένα αντίτυπο του τηρούμενου ημερολογίου διαφημίσεων, στη ΔΟΥ της έδρας και ένα στο Τ.Σ.Π.Ε.Α.Θ. Ειδικά για τη ΔΟΥ, οι υπόχρεοι που τηρούν το ημερολόγιο αυτό μηχανογραφικά, υποβάλλουν ηλεκτρονικά μέσα αποθήκευσης δεδομένων, στα οποία περιέχονται όλα τα στοιχεία του ημερολογίου αυτού (ΠΟΛ 1077/2006). Με την ανωτέρω ΠΟΛ, το Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών, διευκρίνισε ότι, αντί του τριπλότυπου Ημερολογίου Διαφημίσεων, όπως αρχικά είχε ορισθεί, είναι δυνατόν αυτό να τηρείται σε απλότυπη μορφή, με την προϋπόθεση ότι θα υποβάλλεται τόσο στη ΔΟΥ, όσο και στο Τ.Σ.Π.Ε.Α.Θ., με ηλεκτρονικά μέσα αποθήκευσης δεδομένων.

Δεν είναι παρακράτηση φόρου, είναι δαπάνη

Τέλος, να σημειώσουμε ότι το αγγελιόσημο (αλλά και ο ειδικός φόρος των τηλεοπτικών διαφημίσεων, που πήρε αναβολή), δεν συνιστά παρακράτηση φόρου και δεν συμψηφίζεται με φόρο εισοδήματος. Αποτελεί δαπάνη της διαφημιζόμενης επιχείρησης, η οποία καταχωρίζεται σε υπολογαριασμό του 63. ΦΟΡΟΙ-ΤΕΛΗ. Με τη γνωμάτευση ΕΣΥΛ 278/1996, δόθηκε η δυνατότητα, το αγγελιόσημο να καταχωρίζεται μαζί με την τιμολογιακή αξία της διαφήμισης, σε υπολογαριασμό του 64.02, για λόγους πληροφοριακούς, ώστε να αθροίζεται με το συνολικό κόστος αυτής.

Η ιστορία του και η νομοθεσία που το υποστήριξε – από το 1941 στο 2010

Το αγγελιόσημο θεσπίστηκε πρώτη φορά με το ν.δ. 465/1941 “περί διαχειρίσεως των Λογαριασμών Ανεργίας των Ταμείων Συντάξεων Προσωπικού Εφημερίδων Αθηνών και Θεσσαλονίκης και περί ενισχύσεως των πόρων αυτών”. Ειδικότερα, στο άρθρο 3 εδ. δ΄ του ως άνω ν.δ/τος ορίστηκε ότι “Το προϊόν ειδικού αγγελιόσημου εκ πέντε τοις εκατόν επιβαλλομένου δια του παρόντος Νόμου επί του τμήματος πάσης επί πληρωμή δημοσιεύσεως ή διαφημίσεως εμπορικής, ιδιωτικής, κοινοτικής, δημοτικής και κρατικής, καταχορουμένης από 1ης Σεπτεμβρίου 1941 εις τας εν Π. Ελλάδι εκδιδομένας ημερησίας εφημερίδας, εξαιρέσει των εφημερίδων Ηπείρου και Θεσσαλίας. Η είσπραξις του αγγελιοσήμου ενεργείται δια της προσθήκης του αντιστοιχούντος ποσού εις τον λογαριασμόν καταχωρήσεως της δημοσιεύσεως, ευθυνομένης της εφημερίδος έναντι του Ταμείου ΣΠΔΕ εις την περίπτωσιν παραλείψεως. Αι πραγματοποιούσαι την είσπραξιν του αγγελιόσημου εφημερίδες υποχρεούνται, ευθυνόμεναι ως θεματοφύλακες, όπως εν αρχή εκάστου μηνός καταθέτωσιν εις την Εθνικήν Τράπεζαν της Ελλάδος επ΄ ονόματι της ως είρηται Διαχειριστικής Επιτροπής παν ποσόν εισπραχθέν κατά τον προηγούμενον μήνα”. Θεσπίστηκε έτσι η υποχρέωση καταβολής χρηματικού ποσού, υπέρ φορέων υποχρεωτικής κοινωνικής ασφάλισης των εργαζόμενων στον Τύπο και υπέρ των επαγγελματικών τους ενώσεων, για κάθε πράξη καταχώρισης στον Τύπο διαφήμισης ή δημοσίευσης των προβλεπόμενων στο νόμο ανακοινώσεων.
Έκτοτε, έχουν εκδοθεί πλείστες νομοθετικές ρυθμίσεις, με τις οποίες αφενός επεκτάθηκε η υποχρέωση καταβολής αγγελιόσημου για τις διαφημίσεις, δημοσιεύσεις και καταχωρήσεις σε μη ημερήσιες εφημερίδες, αλλά και στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο, αφετέρου προσδιορίζεται και καθορίζεται εκάστοτε το ύψος του αγγελιόσημου (ως ποσοστό επί των διαφημίσεων), οι υπόχρεοι καταβολής, καθώς και ο τρόπος είσπραξης, απόδοσης και κατανομής του στα οικεία ταμεία και στις επαγγελματικές ενώσεις των εργαζόμενων στον τύπο και στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα.
Από το σύνολο των ως άνω νομοθετικών ρυθμίσεων, παρατίθενται, για τις ανάγκες της παρούσας γνωμοδότησης, οι διατάξεις που αναφέρονται στα μέσα ενημέρωσης, στα οποία η καταχώρηση διαφημίσεων συνεπάγεται υποχρέωση καταβολής αγγελιόσημου. Σύμφωνα με το προαναφερόμενο άρθρο 3 εδ. δ΄ του ν.δ/τος 465/1941 (όπως αυτό συμπληρώθηκε και αντικαταστάθηκε από το άρθρο 3 παρ. 1 εφ. Ε΄ του ν.δ/τος 1151/1942, του άρθρου 36 παρ. 1 του ν.δ/τος 158/1946, του άρθρου 1 παρ. 6 του ν. 1872/1951, του άρθρου 8 παρ. 1 εδ. α΄ του ν.δ/τος 3572/1956 και του άρθρου 14 παρ. 2 του ν. 4041/60) υποχρέωση καταβολής αγγελιοσήμου επιβάλλεται επί των διαφημίσεων που δημοσιεύονται στις ημερήσιες εφημερίδες Αθηνών. Στο άρθρο 8 παρ. 1 του ν.δ/τος 1344/1973 “περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως του Ν.Δ. 285/1969 ¨περί τροποποιήσεως του Α.Ν. 248/1967″ προβλέφθηκε ότι “το περί ου η παρ. 1 του Α.Ν. 248/1967 Αγγελιόσημον επιβάλλεται και επί των διαφημίσεων και επί πληρωμή, δημοσιεύσεων, των καταχωριζομένων εις μη ημερήσιας εφημερίδας και περιοδικά, εκδιδόμενα εν τη περιοχή της τέως Διοικήσεως Πρωτευούσης”.
Περαιτέρω αγγελιόσημο υπολογίζεται και αποδίδεται στους οικείους φορείς, σύμφωνα με το άρθρο 6 παρ. 1 του ν. 1872/1951, όπως αυτό τροποποιήθηκε από το άρθρο 4 του ν.δ/τος 3616/1956 και για τις διαφημίσεις που καταχωρούνται στις ημερήσιες εφημερίδες Θεσσαλονίκης.
Σύμφωνα με το άρθρο 15 παρ. 1 του α.ν. 248/1967 “Από της δημοσιεύσεως του παρόντος επιβάλλεται αγγελιόσημον εξ είκοσι τοις εκατόν (20%) επί του τιμήματος εκάστης διαφημίσεως ή παντός επί πληρωμή δημοσιεύματος καταχωριζομένων εις μη ημερήσιαν εφημερίδα εκδιδόμενην εν Αθήναις και Θεσσαλονίκη“, ενώ στην παρ. 2 του ως άνω άρθρου περιέχεται ορισμός της μη ημερήσιας εφημερίδας για την εφαρμογή της εν λόγω ρύθμισης. Κατά τη διάταξη αυτή, μη ημερήσια εφημερίδα θεωρείται “κάθε έντυπο που εκδίδεται με οποιαδήποτε μορφή ή εμφάνιση μέχρι και τρεις φορές τουλάχιστον ετησίως” .
Παράλληλα, με τη θεσμοθέτηση της ραδιοφωνίας και της τηλεόρασης στη χώρα μας και την ίδρυση του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας και Τηλεοράσεως (Ε.Ι.Ρ.Τ) αλλά και της Υπηρεσίας Ενημερώσεως Ενόπλων Δυνάμεων (ΥΕΝΕΔ), αγγελιόσημο επιβλήθηκε επί των διαφημίσεων που καταχωρούνταν και στα μέσα αυτά. Ήδη, μετά και την νομοθετική πρόβλεψη ίδρυσης ιδιωτικών ραδιοτηλεοπτικών σταθμών, με τις διατάξεις των άρθρων 6 παρ. 5 και 15 παρ. 2 του ν. 1866/1989 “Ίδρυση Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεοράσεως και παροχή αδειών για την ίδρυση και λειτουργία τηλεοπτικών σταθμών” (Α` 222), επιβλήθηκε υποχρέωση καταβολής αγγελιόσημου και επί των καταχωριζομένων στα μέσα αυτά διαφημίσεων και προβλεπόμενων στο νόμο ανακοινώσεων. Η κατανομή του αγγελιοσήμου στους διάφορους δικαιούχους φορείς γίνεται σύμφωνα με το άρθρο 14 του ν. 1989/1991, όπου και προβλέφθηκε ότι: “Τα ανωτέρω ποσοστά κατανομής του αγγελιοσήμου μπορούν, ύστερα από σύμφωνη γνώμη όλων των δικαιούχων φορέων να αυξομειώνονται με κοινή απόφαση των Υπουργών Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων και Τύπου και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης”.

Ειδικότερα, εγκρίθηκε η σύναψη συμβάσεων:

• με την ιδιωτική κλινική «ΕUROMEDICA AE ΑΘΗΝΑΙΟΝ Α’» στην Αθήνα, για νοσηλεία ασθενών στα λειτουργούντα τμήματα που αναφέρονται στην άδεια λειτουργίας της,στη ΜΕΘ, στη ΜΤΝ, τη διενέργεια αρθροπλαστικών επεμβάσεων ισχίου και γόνατος, καθώς και τη διενέργεια παρακλινικών εξετάσεων σ΄εξωτερικούς ασθενείς ασφαλισμένους του στα λειτουργούντα εργαστήρια που αναφέρονται στην άδεια λειτουργίας της.

• με την ιδιωτική κλινική «ΑΤΤΙΚΟ ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΡΙΟ-ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΟ-ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΕ» στην Αθήνα, για νοσηλεία ασθενών στα λειτουργούντα τμήματα που αναφέρονται στην άδεια λειτουργίας της, στη ΜΕΘ, στη ΜΤΝ, καθώς και τη διενέργεια παρακλινικών εξετάσεων.

Οι συμβάσεις ισχύουν για ένα (1) χρόνο, με την προϋπόθεση ότι η βεβαίωση καλής λειτουργίας ιδιωτικής κλινικής θα εκδίδεται σύμφωνα με το άρθρο 17 του ΠΔ 247/91 με ευθύνη της Νομαρχίας. Σε αντίθετη περίπτωση η σύμβαση θα λύεται αυτόματα.

ΘEMA: «Απασχόληση συνταξιούχων – Αντικατάσταση άρθρου 63 του ν.2676/1999»

Με το άρθρο 16 του ν.3863/2010 «Νέο ασφαλιστικό Σύστημα και συναφείς διατάξεις, ρυθμίσεις στις εργασιακές σχέσεις», που δημοσιεύτηκε στο ΦEK 115/15-72010, τεύχος A’, αντικαθίσταται το άρθρο 63 του ν.2676/1999, με το οποίο είχαν τεθεί περιορισμοί που αφορούσαν στη λήψη σύνταξης στις περιπτώσεις που οι συνταξιούχοι φορέων κύριας ασφάλισης του υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης αναλάμβαναν εργασία ή αυτοαπασχολούνταν και επεκτείνεται η εφαρμογή του στους συνταξιούχους του Ναυτικού Απομαχικού Ταμείου (NAT),

Αντικατάσταση άρθρου 63 του ν.2676/1999 (παρ.1):

Με την παρ.1 του εν λόγω άρθρου αντικαθίσταται το άρθρο 63 του ν.2676/1999 και πλέον οι τιθέμενοι περιορισμοί αφορούν στους συνταξιούχους γήρατος και αναπηρίας φορέων κύριας ασφάλισης αρμοδιότητας του υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης και του Ναυτικού Απομαχικού Ταμείου (N.A.T.), ενώ εξαιρούνται οι συνταξιούχοι λόγω θανάτου των φορέων αυτών. Ειδικότερα, με το άρθρο 63 του ν.2676/1999, όπως αυτό αντικαταστάθηκε, ισχύουν τα παρακάτω:

Α. -Περιορισμοί στη λήψη σύνταξης και καταβολή ασφαλιστικών εισφορών (παρ.1,2 και 4).:

Α- Συνταξιούχοι γήρατος φορέων κύριας ασφάλισης που αναλαμβάνουν μισθωτή εργασία (παρ.1):

Για τους συνταξιούχους λόγω γήρατος φορέων κύριας ασφάλισης που αναλαμβάνουν εργασία, προβλέπεται αναστολή καταβολής της κύριας και επικουρικής σύνταξης, μέχρι τη συμπλήρωση του 55ου έτους της ηλικίας. Μετά τη συμπλήρωση του 55ου έτους της ηλικίας τα ανωτέρω πρόσωπα λαμβάνουν το ποσό της μηνιαίας ακαθάριστης κύριας ή κύριων συντάξεων που αντιστοιχεί σε τριάντα ημερομίσθια ανειδίκευτου εργάτη, όπως αυτά έχουν διαμορφωθεί την 31η Δεκεμβρίου του προηγούμενου έτους, ενώ το ποσό της μηνιαίας ακαθάριστης κύριας ή κυρίων συντάξεων που υπερβαίνει τα τριάντα ημερομίσθια ανειδίκευτου εργάτη καταβάλλεται μειωμένο κατά 70%. Το ημερομίσθιο ανειδίκευτου εργάτη στις 31/12/2009 ανέρχονταν σε 33,03 ευρώ και συνεπώς για το 2010 το ποσό της μηνιαίας ακαθάριστης κύριας ή κύριων συντάξεων που υπερβαίνει τα 990,90 ευρώ καταβάλλεται μειωμένο κατά 70%.

Όσον αφορά στην επικουρική σύνταξη, δεν λαμβάνεται υπόψη κατά τον προσδιορισμό του ανωτέρω εισοδηματικού κριτηρίου και καταβάλλεται χωρίς περικοπή. Το ανωτέρω όριο των τριάντα ημερομισθίων ανειδίκευτου εργάτη προσαυξάνεται κατά έξι ημερομίσθια για κάθε ανήλικο παιδί ή παιδί που σπουδάζει σε ανώτερες ή ανώτατες σχολές και μέχρι τη συμπλήρωση του 24ού έτους της ηλικίας, καθώς και για ανίκανο για κάθε βιοποριστική εργασία παιδί. Για παράδειγμα σε περίπτωση που ο απασχολούμενος συνταξιούχος έχει ένα ανήλικο τέκνο, το ποσό της μηνιαίας ακαθάριστης κύριας ή κύριων συντάξεων που υπερβαίνει τα 36 ημερομίσθια ανειδίκευτου εργάτη, όπως αυτά έχουν διαμορφωθεί την 31η Δεκεμβρίου του προηγούμενου έτους ήτοι για το 2010 τα 1.189,08 ευρώ καταβάλλεται μειωμένο κατά 70%.

Στις περιπτώσεις που προκύπτει περικοπή της κύριας σύνταξης και ο συνταξιούχος λαμβάνει περισσότερες της μίας κύριες συντάξεις, η περικοπή θα γίνεται στο ποσό της μεγαλύτερης κύριας σύνταξης και εάν δεν επαρκεί, στην αμέσως επόμενη σε ύψος κύρια σύνταξη.

Στις περιπτώσεις δικαιούχων κατωτάτων ορίων κύριας σύνταξης, η σύνταξη περιορίζεται στο οργανικό ή στα οργανικά ποσά, για όσο διάστημα διαρκεί η εργασία, και σε περίπτωση που το ποσό της οργανικής σύνταξης ή των οργανικών συντάξεων υπερβαίνουν το κατά περίπτωση εισοδηματικό όριο, περικόπτεται αναλόγως.

Στους ανωτέρω περιορισμούς υπόκεινται και τα πρόσωπα της παρ.2 του άρθρον 2 του ν.3833/2010 (αιρετά όργανα O.T.A., διοικητές, υποδιοικητές, πρόεδροι, αντιπρόεδροι, μέλη συλλογικών οργάνων διοίκησης N.Π.Δ.Δ., πρόεδροι, αντιπρόεδροι και μέλη ανεξάρτητων διοικητικών αρχών, πρόεδροι, αντιπρόεδροι, διευθύνοντες σύμβουλοι και τα μέλη διοικητικών συμβουλίων κ.λπ.). Εκτός της αναστολής ή περικοπής της σύνταξης, οι απασχολούμενοι συνταξιούχοι είναι υποχρεωμένοι να καταβάλλουν τις προβλεπόμενες για τους λοιπούς ασφαλισμένους εισφορές, όπως αυτές προβλέπονται από τις οικείες διατάξεις των φορέων. Αντίστοιχη υποχρέωση υπάρχει και για τους εργοδότες που απασχολούν τους ανωτέρω συνταξιούχους.

Β. Συνταξιούχοι γήρατος φορέων κύριας ασφάλισης που αυτοαπασχολούνται (παρ. 2):

Για τους συνταξιούχους λόγω γήρατος φορέων κύριας ασφάλισης που ασκούν δραστηριότητα υπακτέα στην ασφάλιση του Οργανισμού Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών (O.A.E.E.) και του Ενιαίου Ταμείου Ανεξάρτητα Απασχολούμενων (ETAA), προβλέπεται αναστολή καταβολής της κύριας και επικουρικής σύνταξης, μέχρι τη συμπλήρωση του 55ου έτους της ηλικίας. Εκτός της αναστολής της σύνταξης, οι απασχολούμενοι συνταξιούχοι είναι υποχρεωμένοι να καταβάλλουν τις προβλεπόμενες για τους λοιπούς ασφαλισμένους εισφορές, όπως αυτές προβλέπονται από τις οικείες διατάξεις των φορέων Αντίστοιχη υποχρέωση υπάρχει και για τους εργοδότες που απασχολούν τους ανωτέρω συνταξιούχους, όπως ισχύει και για τους συνταξιούχους που αναλαμβάνουν μισθωτή εργασία. Μετά τη συμπλήρωση του 55ου έτους της ηλικίας, το ποσό της μηνιαίας ακαθάριστης κύριας ή κύριων συντάξεων που υπερβαίνει τα εξήντα ημερομίσθια ανειδίκευτου εργάτη, όπως αυτά διαμορφώνονται και ισχύουν την 31η Δεκεμβρίου του προηγούμενου έτους, περικόπτεται. Όσον αφορά στην επικουρική σύνταξη, και στην περίπτωση αυτή δεν λαμβάνεται υπόψη κατά τον προσδιορισμό του ανωτέρω εισοδηματικού κριτηρίου και καταβάλλεται χωρίς περικοπή. Για, την εν λόγω κατηγορία απασχολούμενων συνταξιούχων όσον αφορά στην προσαύξηση του αριθμού των ημερομισθίων ανειδίκευτου εργάτη εφόσον υπάρχει ανήλικο ή ανίκανο τέκνο ή τέκνο που σπουδάζει, στον περιορισμό της σύνταξης στο οργανικό ποσό (σε περίπτωση λήψης κατωτάτου ορίου, καθώς και στον τρόπο περικοπής της σύνταξης σε περίπτωση συρροής συντάξεων, εφαρμόζονται αντιστοίχως τα προβλεπόμενα για τους συνταξιούχους γήρατος που αναλαμβάνουν εργασία. Πέραν της ως άνω περικοπής της σύνταξης, οι συνταξιούχοι γήρατος που αυτοαπασχολούνται, μετά τη συμπλήρωση του 55ου έτους της ηλικίας τους, υποχρεούνται να καταβάλλουν τις προβλεπόμενες από τις οικείες διατάξεις εισφορές προσαυξημένες κατά 50%. Ειδικά για τους συνταξιούχους που θα υπαχθούν στην ασφάλιση του ETAA, καταβάλλονται οι προβλεπόμενες για τους από 1/1/1993 ασφαλισμένους εισφορές, ασφαλισμένου και εργοδότη, ενώ δεν καταβάλλεται η προβλεπόμενη από το άρθρο 22 του ν.2084/1992 συμμετοχή του κράτους, ύψους 10%. Από την καταβολή των προσαυξημένων κατά 50% ασφαλιστικών εισφορών εξαιρούνται μόνο όσοι συνταξιούχοι, λόγω της απασχόλησής τους υπάγονταν σε περισσότερους του ενός ασφαλιστικούς φορείς ή το Δημόσιο, και οι οποίοι μετά τη συνταξιοδότησή τους από έναν εκ των ανωτέρω φορέων, συνεχίζουν χωρίς διακοπ ή για την ίδια απασχόληση, υποχρεωτικά την ασφάλισή τους στον οικείο φορέα ή τομέα ασφάλισης. Για παράδειγμα, ιατρός του E. Σ. Y. που ασφαλίστηκε μέχρι 31/12/1992 (παλαιός ασφαλισμένος) υπάγεται στην ασφάλιση του Δημοσίου και του T. Σ. A. Y. Μετά τη συνταξιοδότησή του από το Δημόσιο, συνεχίζει χωρίς διακοπή την ασφάλισή του στο T. Σ. A. Y., χωρίς να καταβάλλει προσαυξημένες ασφαλιστικές εισφορές. Όμως μετά την ισχύ του άρθρου 10 του ν.3865/2010 (μεταρρύθμιση συνταξιοδοτικού συστήματος του δημοσίου ”), οι συνταξιούχοι του δημοσίου που εργάζονται εκτός του ευρύτερου δημοσίου τομέα όπως αυτός έχει οριοθετηθεί με τις διατάξεις του ν. 1256/1982 ή αυτοαπασχολούνται, εξαιρούνται από την παρ.2 του άρθρου 63 του ν.2676/1999, όπως ισχύει και ως εκ τούτου η ανωτέρω ρύθμιση δεν τυγχάνει εφαρμογής και επομένως δεν καταβάλλονται προσαυξημένες ασφαλιστικές εισφορές. Σε ότι αφορά τον ΟΑΕΕ εάν ο ασφαλισμένος του φορέα διακόψει την ασφάλιση του και συνταξιοδοτηθεί από τον οργανισμό και στη συνέχεια κάνει έναρξη επαγγέλματος και ασφαλιστεί εκ νέου στον Οργανισμό, θα καταβάλλει προσαυξημένες κατά 50% ασφαλιστικές εισφορές ανεξάρτητα εάν η νέα δραστηριότητα είναι η ίδια η διαφορετική από εκείνη για την οποία έλαβε σύνταξη από τον Οργανισμό (ή από τα πρώην ΤΕΒΕ, ΤΑΕ και ΤΣΑ).

Γ-Συνταξιούχοι. αναπηρίας φορέων κύριας ασφάλισης που αναλαμβάνουν εργασία ή αυτοαπασχολούνται:

Για τους συνταξιούχους αναπηρίας φορέων κύριας ασφάλισης που αναλαμβάνουν εργασία ή αυτοαπασχολούνται και κερδίζουν, ανάλογα με το βαθμό αναπηρίας τους, περισσότερα από όσα κερδίζει υγιής απασχολούμενος, σύμφωνα με τους γενικούς όρους αμοιβής, προβλέπεται η διακοπή της σύνταξης ή των συντάξεών τους, κύριων και επικουρικών. Όσοι έχουν συνταξιοδοτηθεί με τις διατάξεις του ν.612/1977 καθώς και με διατάξεις που παραπέμπουν σε αυτόν, θεωρούνται συνταξιούχοι αναπηρίας, παρ’ όλο που λαμβάνουν σύνταξη λόγω γήρατος, καθώς η συνταξιοδότησή τους έχει ως αιτία την αναπηρία.

- Αξιοποίηση χρόνου ασφάλισης από τον απασχολούμενο συνταξιούχο.

O χρόνος ασφάλισης του απασχολούμενου συνταξιούχου αξιοποιείται είτε για την προσαύξηση της σύνταξής του είτε για τη θεμελίωση νέου συνταξιοδοτικού δικαιώματος, σύμφωνα με τις εκάστοτε ισχύουσες διατάξεις περί διπλοσυνταξιούχων, ακόμη και στις περιπτώσεις όπου γίνεται περικοπή της σύνταξης ή καταβολή προσαυξημένων ή μη ασφαλιστικών εισφορών, χωρίς να απαιτείται πλέον αναστολή της σύνταξης για την προσμέτρηση του χρόνου ασφάλισης. Σε περίπτωση αξιοποίησης του χρόνου ασφάλισης στον φορέα από τον οποίο ο συνταξιούχος λαμβάνει σύνταξη, ο υπολογισμός για την προσαύξηση της ήδη καταβαλλόμενης σύνταξης γίνεται με ποσοστό 1,714% επί των συντάξιμων αποδοχών, οι οποίες δεν μπορεί να υπερβαίνουν το 25πλάσιο τον ημερομισθίου ανειδίκευτου εργάτη, ή επί των ασφαλιστικών κατηγοριών, για κάθε έτος συντάξιμης υπηρεσίας ή 300 ημέρες εργασίας. O Οργανισμός ή ο Τομέας στον οποίο ασφαλίστηκε ο συνταξιούχος συμμετέχει στη δαπάνη συνταξιοδότησης και για τον διακανονισμό εφαρμόζονται οι διατάξεις του άρθρου 2 του ν. 3232/2004.

- Δήλωση απασχόλησης – Παράλειψη υποβολής της σχετικής δήλωσης:

Οι συνταξιούχοι γήρατος και αναπηρίας που εμπίπτουν στις διατάξεις του άρθρου 63 του ν.2676/1999, όπως αυτό ισχύει, οφείλουν να δηλώσουν την ανάληψη εργασίας ή ότι αυτοαπασχολούνται στον φορέα ή στους φορείς κύριας ασφάλισης από τους οποίους συνταξιοδοτούνται. Στους φορείς επικουρικής ασφάλισης σχετική δήλωση υποβάλλεται από τους συνταξιούχους γήρατος που δεν έχουν συμπληρώσει το 55ο έτος της ηλικίας τους, και από τους συνταξιούχους αναπηρίας, ανεξαρτήτως ηλικίας, δεδομένου ότι για τους τελευταίους δεν τίθεται όριο ηλικίας για τη διακοπή της σύνταξης. Σε περίπτωση που ο απασχολούμενος συνταξιούχος δεν δηλώσει την ανάληψη εργασίας ή ότι αυτοαπασχολείται, γίνεται καταλογισμός του ποσού των συντάξεων που έλαβε κατά το διάστημα που εργάστηκε ή αυτοαπασχολήθηκε και επιβάλλεται πρόστιμο επί του καταλογισθέντος ποσού ίσο με το νόμιμο τόκο υπερημερίας. Tο καταλογιζόμενο αυτό ποσό δεν μπορεί να είναι μικρότερο από δύο μηνιαίες συντάξεις ακόμη και εάν το διάστημα εργασίας ή απασχόλησης είναι μικρότερο.

- Εξαιρούμενα πρόσωπα από τη ρύθμιση (παρ.6).:

Οι διατάξεις του άρθρου 63 του ν.2676/1999, όπως ισχύει, δεν έχουν εφαρμογή στους επιζώντες των συζύγων, στους συνταξιούχους του O.Γ.A., στους πολύτεκνους των οποίων το ένα τουλάχιστον των τέκνων είναι ανήλικο ή σπουδάζει σε ανώτερες ή ανώτατες σχολές και έως τη συμπλήρωση του 24ου έτους της ηλικίας τους ή είναι ανίκανο για κάθε βιοποριστική εργασία, στα πρόσωπα για τα οποία ισχύουν οι διατάξεις των Kαν. (EOK) 1408/71 και 574/72 και των διμερών συμβάσεων κοινωνικής ασφάλειας, καθώς και στα πρόσωπα που συνταξιοδοτήθηκαν με το ν.3185/2003 και μέχρι συμπλήρωση του 55ου έτους της ηλικίας τους.

- Καταργούμενες διατάξεις (παρ.7):

Διατάξεις νόμων που ρυθμίζουν διαφορετικά το θέμα της απασχόλησης συνταξιούχων καταργούνται. Επισημαίνουμε ότι οι διατάξεις των καταστατικών των φορέων που προβλέπουν την αναστολή της σύνταξης σε περίπτωση που ο απασχολούμενος συνταξιούχος υπαχθεί εκ νέου στην ασφάλιση του φορέα από το οποίο συνταξιοδοτείται, καθώς και οι διατάξεις της παρ.14 του άρθρου 8 του ν.2592/1999, εξακολουθούν να ισχύουν.

- Έναρξη Ισχύος(παρ.2):

Οι ρυθμίσεις του άρθρου 63 του ν.2676/1999, όπως αυτό αντικαταστάθηκε με την παρ.1 του άρθρου 16 του ν.3863/2010, ισχύουν για τους συνταξιούχους που θα ανέλαβαν εργασία ή αυτοαπασχολούνται ή διορίστηκαν σε θέσεις της παρ. 2 του άρθρου 2 του ν.3833/2010 από 15/7/2010 και εφεξης. Για τους συνταξιούχους που έχουν ήδη αναλάβει εργασία ή αυτοαπασχολουνται ή έχουν διοριστεί σε θέσεις της παρ.2 του αρθρου 2 του ν.3833/2010 και μέχρι σήμερα δεν καταλαμβανόνταν από τις ρυθμίσεις του αρθρου 63 του ν.2676/1999 όπως αυτό ίσχυε μέχρι 14/7/2010, οι ανωτέρω ρυθμίσεις εφαρμόζονται από 1/1/2013. Για τους συνταξιούχους που έχουν ήδη αναλάβει εργασία ή αυτοαπασχολούνται και εμπίπτουν στις ρυθμίσεις του άρθρου 63 του ν. 2676/1999, όπως αυτό ίσχυε μέχρι 14/7/2010, εξακολουθεί να εφαρμόζεται το προϊσχύον καθεστώς μέχρι 31/12/2012 και από 1/1/2013 εφαρμόζεται η παρούσα ρύθμιση, καταργούμενης κάθε άλλης αντίθετης διάταξης.

-Επέκταση της ρύθμισης στους συνταξιούχους του δημοσίου(παρ.3).

Μετά την ισχύ του άρθρου 10 του ν.3865/2010, οι διατάξεις της  παρ.1 του αρθρου 63 του ν.2676/1999, όπως ισχύουν, έχουν ανάλογη εφαρμογή και για τους συνταξιούχους του δημοσίου που εργάζονται εκτός του ευρύτερου δημόσιου τομέα όπως αυτό έχει οριοθετηθεί με τις διατάξεις της παρ.6 του άρθρου 1 του ν.1256/1982 ή αυτοαπασχολούνται. Ως εκ τούτου η παρ.2 του άρθρου 63 του ν.2676/1999, όπως ισχύει, δεν έχει εφαρμογή στις ανωτέρω περιπτώσεις συνταξιούχων που θα αυτοαπασχοληθούν, οι οποίοι θα καταβάλλουν τις προβλεπόμενες ασφαλιστικές εισφορές χωρίς προσαύξηση.

Περισσότερες οδηγίες επί του θέματος θα δοθούν από το Γενικο Λογιστήριο του κράτους.

Ασφαλισμένοι έως 31/12/92: Σταδιακά, η 35ετία γίνεται 40 έτη και το ηλικιακό όριο των 58 ετών αυξάνεται στα 60. Για τους ασφαλισμένους μέχρι 31/12/1982 διατηρείται η δυνατότητα συνταξιοδότησης με 35ετία ανεξαρτήτως ορίου ηλικίας. Τα όρια που προβλέπονται από καταστατικές διατάξεις για συνταξιοδότηση στα 60 ή και σε μικρότερη ηλικία αυξάνονται, επίσης σταδιακά, 1 έτος κάθε χρόνο, έως το 65ο και για τις γυναίκες στο 60ό για μειωμένη σύνταξη.

Τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης των μητέρων με ανήλικα παιδιά αυξάνονται σταδιακά από την 1/1/2011 ώστε να φτάσουν στο 65ο για πλήρη σύνταξη και στο 60ο για μειωμένη.

Για τις μητέρες ανηλίκων που ασφαλίζονται στον τομέα ασφάλισης τεχνικών τύπου Αθηνών και Θεσσαλονίκης που έχουν προϋποθέσεις ΙΚΑ, το όριο των 5.500 ενσήμων αυξάνεται στα 6.000 το 2016 και τα όρια ηλικίας από τα 55 (για πλήρη) και τα 50 (για μειωμένη) στα 65 (για πλήρη) και στα 60 (για μειωμένη).

Ασφαλισμένοι μετά την 1/1/1993: Θεμελιώνεται δικαίωμα συνταξιοδότησης με τη συμπλήρωση 40 ετών και του 60ού έτους ηλικίας. Για τις μητέρες ανηλίκων τα όρια ανακαθορίζονται από 1/1/2013 στο 65ο έτος για τη λήψη πλήρους σύνταξης και στο 60ό για λήψη μειωμένης σύνταξης.

Χρόνοι που αναγνωρίζονται για τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος ή για προσαύξηση του ποσού της σύνταξης.

ΘΕΜΑ: Γνωστοποίηση διατάξεων της παρ. 18 του άρθρου 10 του ν.3863/2010.

Σας γνωρίζουμε ότι στο ΦΕΚ Α 115/15-7- 2010 δημοσιεύτηκε ο ν. 3863/2010 «Νέο Ασφαλιστικό σύστημα και συναφείς διατάξεις, ρυθμίσεις στις εργασιακές σχέσεις».

Στο άρθρο 10 του ανωτέρω νόμου, πέραν των διατάξεων που αφορούν τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης, για τις οποίες έχουν ήδη δοθεί αναλυτικές οδηγίες, υφίστανται και οι ρυθμίσεις της παρ. 18, με τις οποίες τροποποιούνται οι διατάξεις του άρθρου 40 του ν. 2084/1992, που αναφέρονται στους χρόνους που αναγνωρίζονται για θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος ή προσαύξηση του ποσού της σύνταξης.

Επισημαίνουμε ότι η ισχύς των διατάξεων της παρ.18 του άρθρου 10 του ν. 3863/2010 αρχίζει την 1.1.2011 και αφορά τους ασφαλισμένους που συγκεντρώνουν αθροιστικά τις εξής προϋποθέσεις: α) θεμελιώνουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα κατ’ αποκλειστικότητα από 1.1.2011 και εφεξής, και β) έχουν πραγματοποιήσει τουλάχιστον 3.600 ημέρες ή 12 έτη ασφάλισης.

Επομένως οι διατάξεις του άρθρου 40 και της παρ.12 του άρθρου 47 του ν. 2084/92 εφαρμόζονται μέχρι 31.12.2010 και αφορούν όλους όσους έχουν θεμελιώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα μέχρι την31.12.2010, ανεξάρτητα αν ασκήσουν το δικαίωμα αυτό μέχρι 31.12.2010 ή από 1.1.2011 και εφεξής.

Με τις κοινοποιούμενες διατάξεις επαναπροσδιορίζονται οι χρόνοι που μπορούν να προσμετρηθούν ή να αναγνωρισθούν με εξαγορά τόσο για θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος ή για προσαύξηση του ποσού αυτής.

Επιπλέον καθορίζεται η κλιμάκωση του χρόνου τον οποίο μπορεί να προσμετρήσει ή να αναγνωρίσει κάθε ασφαλισμένος ανάλογα με το χρόνο συνταξιοδότησής του ως εξής:

α) μέχρι τέσσερα (4) χρόνια, για όσους θεμελιώνουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα εντός του έτους 2011,
β) ) μέχρι πέντε (5) χρόνια, για όσους θεμελιώνουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα εντός του έτους 2012
γ) μέχρι έξι (6) χρόνια, για όσους θεμελιώνουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα εντός του έτους 2013 και
δ) μέχρι επτά (7) χρόνια, για όσους θεμελιώνουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα από 1-1-2014 και εφεξής.

1. Συγκεκριμένα, με τις κοινοποιούμενες διατάξεις είναι πλέον δυνατή:
α) Η προσμέτρηση χρόνου επιδότησης λόγω ασθένειας και ανεργίας.
Θα μπορούν να συνυπολογισθούν 600 ημέρες επιδότησης λόγω ασθένειας και τακτικής ανεργίας, 300 για κάθε αιτία (αντί των 400 ημερών κατά την τελευταία πριν τη συνταξιοδότηση δεκαετία, όπως προβλέπεται σήμερα με το ν. 2084/92), ανεξάρτητα από το χρόνο που έλαβε χώρα η ανεργία ή επήλθε η ασθένεια.
β) Η αναγνώριση του χρόνου σπουδών:
βα) σε ανώτερη ή ανώτατη σχολή στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό, για την απόκτηση ενός μόνο πτυχίου και
ββ) σε μέσες επαγγελματικές σχολές, δημόσιες ή ιδιωτικές που έχουν αναγνωρισθεί από το κράτος, μετά τη συμπλήρωση του 17ου έτους της ηλικίας. Οι σχολές αυτές θα σας γνωστοποιηθούν εγκαίρως μετά από σχετική αλληλογραφία του Υπουργείου μας με τα συναρμόδια Υπουργεία.
Ο χρόνος που θα αναγνωρίζεται θα είναι ίσος με τα επίσημα ακέραια έτη σπουδών της οικείας σχολής, τα οποία προβλέπονται κατά το χρόνο της αποφοίτησης.
Είναι ευνόητο ότι, αν κατά το χρόνο φοίτησης στις αναφερόμενες σχολές έχει χωρήσει ασφάλιση σε οποιονδήποτε ομοειδή φορέα ασφάλισης, δεν θα είναι δυνατή η αναγνώριση του αντίστοιχου χρονικού διαστήματος.
Δεδομένου, εξάλλου, ότι η ρύθμιση αναφέρεται σε αποφοίτηση, δηλαδή σε περάτωση των σπουδών, δεν θα είναι δυνατή η αναγνώριση του χρόνου σπουδών αν δεν έχει αποκτηθεί το σχετικό πτυχίο ή δίπλωμα.
γ) Η αναγνώριση του χρόνου ανεργίας, μετά την υπαγωγή στην ασφάλιση οποιουδήποτε φορέα κύριας ασφάλισης ή του Δημοσίου.
Ως χρόνος ανεργίας –πέραν του χρόνου εγγραφής στα μητρώα του ΟΑΕΔ– θεωρείται κάθε κενό χρονικό διάστημα, μετά την έναρξη του εργασιακού βίου του ασφαλισμένου και την υπαγωγή του στα μητρώα οποιουδήποτε ασφαλιστικού οργανισμού, για το οποίο δεν υπάρχει ασφάλιση.
δ) Η προσμέτρηση του χρόνου απουσίας των απασχολούμενων μητέρων από την εργασία τους, λόγω κύησης και λοχείας,
Ο χρόνος αυτός δεν μπορεί να υπερβαίνει τον χρόνο που προβλέπεται κάθε φορά από την ΕΓΣΣΕ.
ε) Η αναγνώριση του χρόνου απεργίας.
στ) Η προσμέτρηση του πλασματικού χρόνου του άρθρου 141 του ν. 3655/2008, ανεξάρτητα από το χρόνο γέννησης των παιδιών (πριν ή μετά την 1-1-2000).
Σημειώνεται ότι ο χρόνος αυτός λαμβάνεται υπόψη για τη συμπλήρωση του χρόνου ασφάλισης που απαιτείται για τη συνταξιοδότηση λόγω γήρατος, σύμφωνα με το άρθρο 10 (όπως για τη συμπλήρωση του συντάξιμου χρόνου των μητέρων ανηλίκων τέκνων) καθώς και για τη συμπλήρωση του ελάχιστου χρόνου ασφάλισης των 15 ετών. Κατά τα λοιπά έχουν εφαρμογή οι ειδικότερες προϋποθέσεις και περιορισμοί που τίθενται από τον ν.3655/2008.
ζ) Η αναγνώριση του χρόνου μαθητείας, όπως ορίζεται από τις ισχύουσες διατάξεις και μέχρι ένα (1) έτος.
Ενδεικτικά αναφέρεται ότι ως χρόνος μαθητείας θεωρείται ο χρόνος απασχόλησης σε προγράμματα απόκτησης εργασιακής εμπειρίας (stage).
η) Ειδικά για τους ασφαλισμένους στον ΟΑΕΕ, η αναγνώριση του χρόνου αποδεδειγμένης άσκησης επαγγελματικής δραστηριότητας, πριν την εγγραφή στα μητρώα του οικείου οργανισμού, και μέχρι πέντε (5) χρόνια, εφόσον δεν έχουν καταβληθεί οι αναλογούσες εισφορές.
2. Ως προς τον τρόπο αναγνώρισης και εξαγοράς των αναφερόμενων χρόνων, σημειώνεται ότι:
α) ο χρόνος στρατιωτικής υπηρεσίας αναγνωρίζεται και εξαγοράζεται σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 1 του ν.1358/1983.
Ειδικά όμως για τους ασφαλισμένους που θεμελιώνουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα από 1-1-2011 μέχρι 31-12-2014, με βάση τις εκάστοτε ισχύουσες διατάξεις, το ποσό εξαγοράς του αναγνωριζόμενου χρόνου στρατιωτικής υπηρεσίας, καταβάλλεται μειωμένο κατά 30%, ενώ για όσους θεμελιώνουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα από 1-1-2015 και εφεξής το σχετικό ποσό καταβάλλεται μειωμένο κατά 50%, ανεξάρτητα από τον τρόπο καταβολής του ( εφάπαξ ή σε δόσεις ή με παρακράτηση του 1/3 της σύνταξης). Σε καμιά όμως περίπτωση, το τελικά καταβαλλόμενο ποσό δεν μπορεί να είναι κατώτερο αυτού που προκύπτει, με βάση υπολογισμού το 25πλάσιο του ημερομίσθιου ανειδίκευτου εργάτη όπως ισχύει κάθε φορά.

Παράδειγμα:
Μισθωτός ασφαλισμένος θεμελιώνει συνταξιοδοτικό δικαίωμα το έτος 2012, με αναγνώριση ενός (1) έτους στρατιωτικής υπηρεσίας. Αν οι αποδοχές του τελευταίου μήνα πλήρους απασχόλησής του πριν την υποβολή της αίτησης αναγνώρισης ανέρχονται σε 1.100,00 ευρώ, το ποσό της εξαγοράς της στρατιωτικής υπηρεσίας, βάσει των διατάξεων του ν.1358/1983, θα ανέλθει σε 1.100,00 X 20% X 12 μήνες= 2.640,00 ευρώ, και μετά τη μείωσή του κατά 30% σε 1.848,00 ευρώ. Εφόσον, όμως, το ποσό αυτό υπολείπεται του ποσού που προκύπτει αν ο υπολογισμός του προβλεπόμενου ποσοστού (20%) γίνει επί του 25πλάσιου του ημερομισθίου ανειδίκευτου εργάτη που θα ισχύει το 2012, θα καταβληθεί το μεγαλύτερο ποσό.
Είναι ευνόητο ότι στο κατά περίπτωση προκύπτον ποσό εξαγοράς, μπορεί να γίνει στη συνέχεια και η κατά 15% μείωση που προβλέπεται, από τη διάταξη της παρ. 4 του άρθρου 2 του ν.1358/83, σε περίπτωση εφάπαξ καταβολής.
β) Ο χρόνος γονικής άδειας ανατροφής παιδιών, αναγνωρίζεται σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 6 του ν.1483/84.
γ) Ο χρόνος εκπαιδευτικής άδειας, αναγνωρίζεται σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 40 του ν.2084/92, όπως ισχύει, μετά τη τροποποίησή του με το άρθρο 5 του ν.2335/1995.
δ) Ο χρόνος σπουδών, ο χρόνος μαθητείας, καθώς και ο χρόνος ανεργίας αναγνωρίζονται τόσο για τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος όσο και για την προσαύξηση του ποσού της σύνταξης, μετά από αίτηση του ασφαλισμένου.
Για κάθε αναγνωριζόμενο μήνα καταβάλλεται ποσό εξαγοράς, το οποίο προκύπτει από τον υπολογισμό ποσοστού 20% για τους φορείς κύριας ασφάλισης και ποσοστού 6% για τους φορείς επικουρικής ασφάλισης, υπολογιζομένων στο 25πλάσιο του ΗΑΕ που ισχύει κατά το χρόνο υποβολής της αίτησης.
Περαιτέρω, καθορίζεται ο τρόπος καταβολής του ποσού εξαγοράς που προκύπτει από τις παραπάνω αναγνωρίσεις (είτε εφάπαξ με έκπτωση 15%, είτε σε μηνιαίες δόσεις ίσες με τους αναγνωριζόμενους μήνες, είτε με παρακράτηση του 1/4 του ποσού της σύνταξης) και επιπλέον προβλέπεται η επιβολή των αναλογούντων προσθέτων τελών, σε περίπτωση καθυστέρησης καταβολής μηνιαίας δόσης.
ε) Ως προς την προσμέτρηση του χρόνου απουσίας από την εργασία λόγω κύησης και λοχείας και των ημερών επιδότησης λόγω ασθένειας και τακτικής ανεργίας, επισημαίνεται ότι αυτές λαμβάνονται υπόψη, μόνο για την θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος λόγω γήρατος και όχι για τον προσδιορισμό του δικαιούμενου ποσού σύνταξης.
Αν δηλαδή ένας ασφαλισμένος θεμελιώνει συνταξιοδοτικό δικαίωμα με τη συμπλήρωση 25 ετών ασφάλισης, αλλά έχει πραγματοποιήσει 24 χρόνια και 2 μήνες ασφάλισης και έχει επιδοτηθεί λόγω ανεργίας, καθ’Α όλη τη διάρκεια του ασφαλιστικού του βίου για 20 μήνες, μπορεί να συνυπολογίσει τους 10 από αυτούς προκειμένου να συμπληρώσει τα 25 έτη ασφάλισης που απαιτούνται, όμως το ποσό της σύνταξής του θα υπολογισθεί βάσει των 24 ετών.

Σημειώνουμε ότι, εκτός του χρόνου στρατιωτικής υπηρεσίας, για όλους τους υπόλοιπους χρόνους της παρ. 18 του άρθρου 10, το κάθε πλήρες έτος αναγνωριζόμενου χρόνου αντιστοιχεί σε 300 ημέρες ή 12 μήνες ασφάλισης (κάθε μήνας = 25 ημέρες ασφάλισης).
3. Εφιστούμε επίσης την προσοχή σας, στη ρύθμιση του τελευταίου εδαφίου της εντός εισαγωγικών διάταξης της παρ. 2, σύμφωνα με την οποία, όσοι ασφαλισμένοι/νες συμπληρώνουν το χρόνο ασφάλισης που απαιτείται για συνταξιοδότηση λόγω γήρατος μέχρι 31-12-2010, με αναγνώριση των χρόνων που προβλέπονται στο άρθρο 40 του ν.2084/1992, όπως ισχύει σήμερα, εφόσον η σχετική αίτηση αναγνώρισης υποβληθεί μέχρι 31-12-2013, ακολουθούν τις κατά περίπτωση προϋποθέσεις συνταξιοδότησης που ισχύουν το τρέχον έτος.

Παραδείγματα:
α) Μητέρα ανηλίκου τέκνου έχει πραγματοποιήσει στην ασφάλιση του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ 5.000 ημέρες ασφάλισης μέχρι 31-12-2010, έχει ανήλικο παιδί και έχει και δύο (2) χρόνια εκπαιδευτική άδεια (χρόνος που προβλέπεται από το άρθρο 40 του ν. 2084/92).
Αν υποβάλει αίτηση αναγνώρισής του χρόνου εκπαιδευτικής άδειας μέχρι 31.12.2013, θα κριθεί με τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης που απαιτούνται το 2010 (5.500 ημέρες και 55 ετών για πλήρη σύνταξη ή 50 ετών για μειωμένη) και ως εκ τούτου δεν επηρεάζεται από την αύξηση του ορίου ηλικίας, από 1-1-2011, που προβλέπεται από τις διατάξεις της παρ. 17 του άρθρου 10.
β) Ανδρας που έχει πραγματοποιήσει στην ασφάλιση του πρώην ΤΣΕΥΠ Αθηνών 23,6 χρόνια ασφάλισης μέχρι τέλους του 2010 και έχει υπηρετήσει στο στρατό 20 μήνες. Αν υποβάλει αίτηση αναγνώρισης των 18 μηνών της στρατιωτικής του υπηρεσίας μέχρι τέλους του 2013, θα κριθεί με τις προϋποθέσεις που απαιτούνται το 2010 (25 χρόνια και 60 ετών) και δεν επηρεάζεται από την αύξηση του ορίου ηλικίας, από 1-1-2011, που προβλέπεται από τις διατάξεις της παρ. 15 του άρθρου 10.

Βέβαια στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο εν λόγω ασφαλισμένος δεν μπορεί να τύχει και του ευεργετήματος της καταβολής του προκύπτοντος ποσού εξαγοράς μειωμένου κατά 30%.

4. Παρακαλούμε για την ορθή εφαρμογή των σχετικών διατάξεων και την ενημέρωση των ασφαλισμένων σας. Για οποιοδήποτε ερώτημα ανακύπτει ως προς την εφαρμογή των προαναφερθεισών ρυθμίσεων, θα πρέπει να απευθύνεσθε στο καθ’Α ύλην αρμόδιο Τμήμα της οικείας Διεύθυνσης της ΓΓΚΑ, το οποίο εποπτεύει τον κάθε ασφαλιστικό φορέα.

Συγκεκριμένα, ο νόμος προβλέπει μειωμένες εισφορές, αμοιβή ακόμη και για 30 ημέρες το μήνα και φορολογικές εκπτώσεις, για χιλιάδες απασχολούμενους αλλά και εργοδότες. Πρόκειται για το εργόσημο, μια πολύπτυχη επιταγή, συγκεκριμένης χρηματικής αξίας στην οποία θα περιλαμβάνεται το ποσό της αμοιβής του εργαζομένου και το ποσό της εισφοράς υπέρ του ταμείου. Αυτή την επιταγή θα αγοράζει ο εργοδότης από τις Τράπεζες, τα ΕΛΤΑ ή τα ΚΕΠ, θα την δίνει στον εργαζόμενο που απασχόλησε και αυτός με τη σειρά του θα την εξαργυρώνει, αφού πρώτα θα έχουν παρακρατηθεί οι ασφαλιστικές εισφορές. Οι οποίες θα είναι σημαντικά μειωμένες, αφού βάσει του νέου ασφαλιστικού νόμου, καθορίζονται συνολικά στο 20%, έναντι 35,40% που αντιστοιχούν για παράδειγμα, στις εισφορές εργαζομένου (13,22%) και εργοδότη (22,18%) στο ΙΚΑ.

Στο υπουργείο Εργασίας πιστεύουν πως μόνο με σημαντικά ασφαλιστικά και φορολογικά κίνητρα θα βελτιωθούν τα έσοδα των ταμείων, καθώς μέχρι σήμερα, η πλειονότητα των συγκεκριμένων εργαζόμενων συγκαταλέγονταν στους λεγόμενους «εργαζόμενους φαντάσματα» που δεν ασφαλίζονταν σε κανέναν φορέα. Παράλληλα, στο υπουργείο επιδιώκουν να παράσχουν κίνητρο στους εργοδότες οι οποίοι επιθυμούν να ασφαλίζουν τους εργαζόμενους που απασχολούν είτε ως οικόσιτο προσωπικό είτε περιστασιακά, όμως η γραφειοκρατία της προηγούμενης διαδικασίας, που λίγο ως πολύ απαιτούσε να υπάρχει οργανωμένο λογιστήριο, τους απέτρεπε.

Αναλυτικά και σύμφωνα με το νέο νόμο, με εργόσημο θα πληρώνονται – ασφαλίζονται υποχρεωτικά:

Α) το κατ΄ οίκον απασχολούμενο προσωπικό που παρέχει εξαρτημένη εργασία ή υπηρεσίες, αμειβόμενο με την ώρα ή την ημέρα, σε τακτά ή μη χρονικά διαστήματα, είτε προς έναν είτε προς περισσότερους του ενός εργοδότες, για την ίδια μισθολογική περίοδο, που καλύπτεται από την ασφάλιση του ΙΚΑ. Ενδεικτικά υπάγονται οι εξής εργασίες ή υπηρεσίες: Οι υπηρεσίες οικογενειακής βοηθητικής φροντίδας (οικιακή καθαριότητα, γενικό νοικοκυριό), οι κηπουρικές εργασίες, οι μεμονωμένες μικροεπισκευαστικές εργασίες που δεν συνιστούν οικοδομικές εργασίες, η παράδοση ιδιαιτέρων μαθημάτων, η φύλαξη και μεταφορά παιδιών νηπίων και βρεφών, η υποστήριξη με την παροχή κάθε μορφής βοήθειας και φροντίδας σε ηλικιωμένα άτομα, καθώς και σε άτομα με ειδικές ανάγκες, οι αισθητικές φροντίδες (κομμωτική, περιποίηση προσώπου και σώματος), η περιποίηση ή νοσηλευτική φροντίδα αρρώστων ή κατάκοιτων ατόμων και η βοήθεια σε άτομα με προβλήματα κινητικότητας (φυσικοθεραπεία, κινησιοθεραπεία, συνοδεία εκτός οικίας).

Β) Οι απασχολούμενοι ως εργάτες γης σε εργασίες καλυπτόμενες από την ασφάλιση του ΟΓΑ. Ουσιαστικά, με το εργόσημο θα μπορούν και οι αγρότες να ασφαλίζουν τους εργάτες που απασχολούν περιστασιακά, σε περιόδους έντασης της παραγωγής. Η διαδικασία που θα ακολουθείται είναι:

Τα ταμεία εκδίδουν το ειδικό εργόσημο, υπό τύπο πολύπτυχης επιταγής, συγκεκριμένης χρηματικής αξίας στην οποία περιλαμβάνεται το ποσό της αμοιβής του εργαζομένου και το ποσό της εισφοράς υπέρ του ταμείου.

Οι εργοδότες θα αγοράζουν το εργόσημο από το ταμείο, τις τράπεζες, τα ΕΛΤΑ ή τα ΚΕΠ.

Οι εργαζόμενοι θα λαμβάνουν τα εργόσημα, ονομαστικώς από τον εργοδότη τους, ως αμοιβή της παρασχεθείσας εργασίας και στη συνέχεια θα πηγαίνουν στους παραπάνω φορείς, ώστε να τα «εξαργυρώσουν». Θα λάβουν δηλαδή το ποσό που θα αναγράφεται στο εργόσημο, αφού προηγουμένως έχουν παρακρατηθεί οι αναλογούσες εισφορές.

Στο τέλος κάθε έτους το ταμείο θα στέλνει ετήσια συγκεντρωτική κατάσταση σε εργοδότη και εργαζόμενο. Και αυτό, γιατί οι ετήσιες καταβληθείσες εισφορές εκπίπτουν κατά τα 2/3 από το φορολογητέο εισόδημα του εργοδότη και κατά το 1/3 από το φορολογητέο εισόδημα του εργαζομένου.

Οι εργαζόμενοι θα είναι ασφαλισμένοι όχι μόνο για τον κλάδο σύνταξης και ασθένειας του ΙΚΑ, αλλά και για το επικουρικό ΕΤΕΑΜ, ενώ μέρος των εισφορών θα πηγαίνουν υπέρ ΟΕΚ, ώστε να έχει δικαιώματα και Εργατικής Κατοικίας.

Στον ασφαλιστικό νόμο προβλέπεται επίσης, ότι οι συγκεκριμένοι εργαζόμενοι δικαιώνονται έως και 30 ημέρες ασφάλισης (ένσημα) ανά μήνα ή 360 ανά έτος.

Όσον αφορά τους αγρότες που θα ασφαλίζουν εργάτες, η ασφάλιση θα γίνεται στον ΟΓΑ, οι παρακρατούμενες εισφορές θα ανέρχονται σε 10% επί των καταβαλλομένων αμοιβών και θα καλύπτουν τη σύνταξη και την ασθένεια και τον Λογαριασμό Αγροτικής Εστίας (ΛΑΕ) στην περίπτωση που έχουν πραγματοποιήσει τουλάχιστον 150 ημέρες εργασίας μέσα σε ένα χρόνο.

Της Ρούλας Σαλούρου, από το Capital.gr

Το θέμα ήρθε στην επιφάνεια όταν ασφαλισμένοι με αίτηση προς τη Γενική Γραμματεία Κοινωνικών Ασφαλίσεων αλλά και το ΙΚΑ ζήτησαν πληροφορίες αλλά και χορήγηση βιβλιαρίου ασθενείας, ως προστατευόμενα μέλη σε οικογένεια που έχει δημιουργηθεί μετά από υπογραφή συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης. Η αρμόδια διεύθυνση της Γ.Γ. Κοινωνικών Ασφαλίσεων υπέβαλε το ερώτημα στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους: «Εντάσσονται στα μέλη οικογένειας, όπως προσδιορίζονται από την ασφαλιστική νομοθεσία, κατ’ εφαρμογή του Αστικού Κώδικα, τα πρόσωπα που συνάπτουν σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης;».

Στη γνωμοδότηση επισημαίνεται πως δεδομένου ότι το Σύνταγμα δεν ορίζει την έννοια της οικογένειας (το δικαίωμα της οποίας προστατεύεται από το άρθρο 21 του Συντάγματος), το θέμα έχει αποτελέσει αντικείμενο πολλαπλών συζητήσεων και οξύτατων αντιπαραθέσεων.

Από τη μία υποστηρίζεται ότι στο άρθρο 21 δεν συμπεριλαμβάνονται οι ελεύθερες συμβιώσεις χωρίς τέκνα, άρα ούτε και οι βάσει συμφώνου ενώσεις, διότι όσοι τις επιλέγουν προφανώς δεν επιθυμούν την υπαγωγή τους σε νομικές ρυθμίσεις και δεσμεύσεις.

Από την άλλη, και όσον αφορά το δικαίωμα του σεβασμού της οικογένειας (άρθρο 9 του Συντάγματος) ένα σημαντικό μέρος της θεωρίας υποστηρίζει ότι η οικογένεια θα πρέπει να ερμηνευθεί ευρέως, ως το σύνολο των προσώπων που συνδέονται μεταξύ τους με γάμο ή κοινή καταγωγή ασχέτως του βαθμού συγγένειας, ο οποίος συνδέει τα πρόσωπα και ασχέτως εάν συμβιούν. Σύμφωνα λοιπόν με την εκδοχή αυτή, στην προστασία της οικογένειας περιλαμβάνονται και οι σχέσεις των καθ’ οιονδήποτε τρόπο συμβιούντων, ανεξαρτήτως του νομικού καθεστώτος που τις διέπει, άρα και αυτών που συνάπτουν σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης.

Σε διεθνές επίπεδο, στο άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών κατοχυρώνεται τόσο το ατομικό δικαίωμα του σεβασμού της οικογένειας όσο και το κοινωνικό δικαίωμα της προστασίας της οικογένειας. Σύμφωνα με τη νομολογία, οι εφαρμοστέες αρχές είναι κάθε φορά σχετικές. Τα δικαστήρια έχουν κρίνει πως δεν είναι δυνατόν να συνταχθεί υποχρέωση του κράτους να θεσπίσει το ίδιο καθεστώς για τα ζευγάρια που συζούν εκτός γάμου και τους εντός γάμου συζύγους. Οι διαφορές που υπάρχουν μεταξύ συζύγων και συμβιούντων έχουν δημοκρατική νομιμοποίηση και βασίζονται σε μια αιτιολογία αντικειμενική και αιτιολογημένη: την προστασία της νόμιμης οικογένειας. Με δεδομένη την αρχή της απαγόρευσης των διακρίσεων, στη νομολογία του ευρωπαϊκού δικαστηρίου η οικογενειακή κατάστασης και οι παροχές που εξαρτώνται από αυτήν, είναι τομείς που εμπίπτουν στην αρμοδιότητα των κρατών μελών.

Στη γνωμοδότηση αναφέρεται πως οι αρχές που διέπουν το Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης, βάσει του νόμου 3719 του 2008, είναι οι ίδιες που διέπουν το δίκαιο του γάμου, δηλαδή η αρχή της ισότητας των φύλων, η αρχή της μονογαμίας (στο Σύμφωνο η αρχή της επιλογής ενός μόνο συντρόφου), η αρχή της ελευθερίας της σύναψης της συμβίωσης, η αρχή της προστασίας του Συμφώνου.

Οι ρυθμίσεις αυτές βασίζονται στο δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής καθώς και στην έλλειψη του θεσμικού χαρακτήρα του γάμου. Ο νομοθετικός όμως, σχεδιασμός του συμφώνου βασίζεται στην παραδοχή ότι οι συμβιώσεις που υπάγονται σε αυτό παύουν να κινούνται σε ένα χώρο ελεύθερου δικαίου και υποβάλλονται σε ένα ελάχιστο νομοθετικό πλαίσιο. Τα μη ρυθμιζόμενα ζητήματα υπάγονται στη βούληση των μερών, εκτός από τις περιπτώσεις εκείνες που κρίθηκε αναγκαία η ρητή πρόβλεψη του νόμου.

Ο έλληνας νομοθέτης, έχει ρυθμίσει θέματα γενικότερου ενδιαφέροντος όπως το θέμα της ίδρυσης της συγγένειας με τον πατέρα, το επώνυμο των παιδιών που γεννιούνται υπό καθεστώς συμβίωσης, τις περιουσιακές σχέσεις, το δικαίωμα διατροφής καθώς και το κληρονομικό δικαίωμα γονέων και τέκνων. Όμως είναι ξεκάθαρο ότι, μέσα από το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο, αναδεικνύεται ιεραρχικά υπέρτερος ο γάμος. Για το λόγο αυτό άλλωστε, θεωρεί το ΣΤ’ τμήμα του Νομικού Συμβουλίου, καταργήθηκε διάταξη που υπήρχε στο αρχικό σχέδιο νόμου, και η οποία προέβλεπε την ανάλογη εφαρμογή όλων των διατάξεων, μισθολογικών, φορολογικών και ασφαλιστικών, τόσο για τους συζύγους, όσο και για τα συμβαλλόμενα με σύμφωνο πρόσωπα. Άλλωστε, υπογραμμίζεται πως εάν οι δύο σύντροφοι επιθυμούσαν την εφαρμογή της περί γάμου νομοθεσίας, θα είχαν συνάψει γάμο.

Στη γνωμοδότηση αναφέρεται επίσης, πως και στο νόμο του 1951 «περί κοινωνικών ασφαλίσεων» τα μέλη της οικογένειας επί των οποίων επεκτείνεται η ασφαλιστική προστασία, ορίζονται ρητά και δεν περιλαμβάνονται σε αυτά οι σύντροφοι που έχουν συνάψει σύμφωνο. Πράγμα λογικό για τότε, αφού τα ήθη και οι κοινωνικές συνθήκες της εποχής δεν επέτρεπαν ούτε σκέψεις για ελεύθερη συμβίωση.

Έτσι, σύμφωνα με όλα τα παραπάνω, το Νομικό Συμβούλιο κατέληξε πως εφόσον η αναλογική εφαρμογή των περί γάμου διατάξεων στους βάσει συμφώνου συμβιούντες συντρόφους δεν είναι δυνατή, έπεται ότι δεν είναι δυνατή και η επέκταση σε αυτούς της ασφαλιστικής νομοθεσίας.

Πηγή: capital.gr

Προς τον κ. Υπουργό Eργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης

Τρίτη, 27 Ιουλίου 2010
Θέμα: Επιδείνωση εργασιακών σχέσεων στις επιχειρήσεις περιοδικού τύπου

Οι ανακατατάξεις στο ιδιοκτησιακό καθεστώς επιχειρήσεων του περιοδικού τύπου τον τελευταίο καιρό έχουν ως κύριο θύμα τους εργαζόμενους, δημοσιογράφους, τεχνικούς και λοιπό προσωπικό. Η εργασιακή τους καθημερινότητα κυριαρχείται από την ανασφάλεια που προκαλούν η καταιγίδα απολύσεων, οι περικοπές αποδοχών και οι ελαστικές σχέσεις εργασίας, αν και τα περιοδικά απορρόφησαν και πέρυσι, το 2009, τη μερίδα του λέοντος της διαφημιστικής δαπάνης (40% σύμφωνα με τα στοιχεία της Media Services).
Η «φούσκα» του περιοδικού Τύπου είναι, εκτός των άλλων, αποτέλεσμα της μαζικής αλλά καιροσκοπικής ενασχόλησης με τον περιοδικό Τύπο, επιχειρηματιών που δεν είχαν επαφή με την ενημέρωση και οι οποίοι αποδείχτηκε πως δεν είχαν ιδιαίτερες ευαισθησίες για την τύχη των θέσεων εργασίας.
Στο όνομα της κρίσης επιδιώκεται να εφαρμοστεί μια «βιομηχανοποιημένη δημοσιογραφική παραγωγή» με πτώση της ποιότητας ενημέρωσης, αλλαγή ειδικοτήτων για χαμηλότερες συλλογικές συμβάσεις εργασίας, μειώσεις μισθών, ανασφάλιστη εργασία, υποχρεωτική «ελευθεροεπαγγελματική» σχέση (ΔΠΥ).
Ενδεικτικά μόνο αναφέρουμε το πιο πρόσφατο παράδειγμα, των εργαζομένων στον εκδοτικό όμιλο Αττικές Εκδόσεις, που αντιμετωπίζουν αυθαίρετες απολύσεις με εικονική κατάργηση θέσεων. Για τις αιτίες αυτές, τα Διοικητικά Συμβούλια της ΕΣΠΗΤ, της ΕΠΠΗΤ και της Πανελλήνιας Ένωσης Λιθογράφων είχαν κηρύξει τρίωρη στάση εργασίας τη Δευτέρα 19 Ιουλίου 2010 για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων στις Αττικές Εκδόσεις. Ακόμη, είναι από καιρό γνωστή η περίπτωση της εταιρείας Περιοδικός Τύπος Α.Ε., η οποία βρίσκεται στη διαδικασία συνδιαλλαγής του διαβόητου πλέον Άρθρου 99 και εκμεταλλευόμενη το… πλεονέκτημα αυτό, οφείλει δεδουλευμένες αποδοχές πολλών μηνών στους εργαζομένους της. Σειρά απολύσεων, ή/και μειώσεων μισθών έχει καταγραφεί και σε πολλές ακόμη από τις μεγάλες επιχειρήσεις του συγκεκριμένου χώρου (ΙΜΑΚΟ, Ομιλος Λυμπέρη, όμιλος Κυριακίδη κ.ά.)
Επειδή οι επιχειρήσεις του περιοδικού Τύπου επί πολλά χρόνια συσσώρευαν κέρδη από την ποιοτική εργασία που προσέφεραν οι εργαζόμενοί τους, οι οποίοι τώρα «πετιούνται στο δρόμο» ο ένας μετά τον άλλο,
Επειδή χτυπούν εργασιακά δικαιώματα, αν και απολαμβάνουν επί πολλά χρόνια διαφόρων ειδών απαλλαγές, μειωμένα ταχυδρομικά τέλη, διαφημιστικά και άλλα έσοδα από φορείς και οργανισμούς του δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, χαμηλές εργοδοτικές εισφορές στα ασφαλιστικά Ταμεία (ΤΑΙΣΥΤ, 7% η εργοδοτική εισφορά),
Επειδή οι εκδότες επιχειρούν να εκδίδουν τα περιοδικά τους με εξαιρετικά μειωμένο προσωπικό, με υπερεντατικοποίηση της εργασίας, και με την διευρυνόμενη χρησιμοποίηση ελαστικών μορφών απασχόλησης,
Επειδή, οι αναδιαρθρώσεις στις επιχειρήσεις του περιοδικού Τύπου δεν δικαιολογούν την εργοδοτική αυθαιρεσία εις βάρος των δημοσιογράφων και των υπόλοιπων εργαζόμενων,
Επειδή, η ελεύθερη δημοσιογραφία είναι δείκτης δημοκρατικότητας κάθε κοινωνίας,

Ερωτάται ο κ. Υπουργός:

1ον. Τι μέτρα προτίθεστε να λάβετε για να διασφαλιστούν τα εργασιακά δικαιώματα και η ποιοτική εργασία που πλήττονται βάναυσα στις επιχειρήσεις του περιοδικού Τύπου, μερικές από τις οποίες αναφέραμε ανωτέρω;

2ον. Προτίθεστε να λάβετε μέτρα για την καταπολέμηση της εργασιακής επισφάλειας και της απαράδεκτης παρακράτησης δεδουλευμένων αποδοχών στον κλάδο του περιοδικού Τύπου;

3ον. Προτίθεστε να συμβάλετε προκειμένου να τροποιηθούν οι πρόνοιες του Αρθρου 99 επ. του Πτωχευτικού Νόμου ώστε οι εργαζόμενοι να μην αντιμετωπίζονται ως πιστωτές;

4ον. Δεδομένου ότι όλες οι επιχειρήσεις του περιοδικού Τύπου διατηρούν ενημερωτικές ιστοσελίδες στο Διαδίκτυο, τι μέτρα θα λάβετε ώστε να αρχίσει να αποδίδεται ως όφειλε στα ασφαλιστικά Ταμεία ο πόρος του αγγελιοσήμου από τη διαδικτυακή διαφήμιση;

Ο ερωτών βουλευτής, Βασίλης Μουλόπουλος