Ενιαίο Ταμείο στα ΜΜΕ

blog εκπρόσωπου της ΕΣΠΗΤ στο ΕΤΑΠ-ΜΜΕ

Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα θα γίνουν οι (κοινωνικοί) πόροι;


«…Το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα ήδη εφαρμόζεται πιλοτικά με επιτυχία σε 13 δήμους. Συγκεκριμένα, μέχρι σήμερα οι δικαιούχοι από τις προσωρινές επιλεγμένες αιτήσεις ανέρχονται σε 25.642. Στόχος μας αποτελεί το μάζεμα όλων αυτών των πόρων – που σκορπούσαμε ανεξέλεγκτα –  κάτω από την ομπρέλα του Υπουργείου Εργασίας. Και οι πόροι αυτοί πιστέψτε με είναι αρκετοί ώστε να υπερκαλύψουν την ανάγκη της καθολικής εφαρμογής του προγράμματος σε όλη τη χώρα…»

από την ομιλία του υπουργού Εργασίας Γ. Βρούτση στη Βουλή,
απόγευμα Σαββάτου 6 Δεκεμβρίου, στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό 2015

 

Πολλά και ενδιαφέροντα (και πολύ ανησυχητικά για τον κλάδο) είπε στην ομιλία του στη Βουλή, στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό 2015, ο υπουργός Εργασίας Γιάννης Βρούτσης. Ανακοίνωσε την αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου (κυρίως σε ότι έχει να κάνει με την κήρυξη απεργιών) και έδωσε πολλά στοιχεία για το ασφαλιστικό:

Μίλησε για τις «ανισότητες και τις προνομιακές εξαιρέσεις που δημιούργησαν ένα κατακερματισμένο σύστημα, οικονομικά δαπανηρό και κοινωνικά άδικο», για το ότι «τα εφάπαξ που δίνονταν σε πολλές περιπτώσεις υπερέβαιναν κατά 50, 60 και 80% τις εισφορές που είχαν στην πραγματικότητα καταβληθεί», για το ότι «ήδη από τη δεκαετία του 1920 και 1930 είχαν επιβληθεί φορολογικές επιβαρύνσεις υπέρ τρίτων – οι λεγόμενοι κατ’ ευφημισμό «κοινωνικοί πόροι» – προκειμένου να χρηματοδοτούνται οι συντάξεις ολίγων  – που είχαν όμως ισχυρές προσβάσεις στο πολιτικό σύστημα – από την υπόλοιπη κοινωνία».

***

• Κατεβάστε το video της συζήτησης στη Βουλή το απόγευμα του Σαββάτου 6/12/2014 (αρχείο FLV)
• Διαβάστε τα πρακτικά της ολομέλειας της Βουλής – συνεδρίαση Σαββάτου 6/12/2014 (αρχείο doc)

 

20141206vroutsis4asfalistiko

Επιλέξτε την εικόνα για να δείτε (σε νέο παράθυρο) το video της συζήτησης στη Βουλή, από τον ιστότοπο της Βουλής. Το σχετικό απόσπασμα της ομιλίας του Γ. Βρούτση ξεκινά στα 30 λεπτά και διαρκεί περίπου 18 λεπτά – περίπου στα 5 λεπτά της ομιλίας γίνεται η αναφορά στο «μάζεμα» των πόρων για να χρηματοδοτηθεί το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα.

***

Ακολουθεί ολόκληρη η ομιλία, όπως καταγράφηκε στα πρακτικά της Βουλής:

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, επιτρέψτε μου να ξεκινήσω με μία γενική παρατήρηση. Σε αυτή την κρίσιμη χρονική περίοδο ακούγονται και πάλι διχαστικές φωνές που θέλουν να θολώσουν, να υποτιμήσουν και να ακυρώσουν ό,τι έχουμε καταφέρει μέχρι σήμερα. Είναι οι γνωστές φωνές που συνεχώς διαμαρτύρονται, καταγγέλλουν, αλλά στο τέλος δεν έχουν να προτείνουν τίποτα.

Σκεφθείτε πού ήμασταν πριν δυόμισι χρόνια και πού είμαστε σήμερα. Πριν δυόμισι χρόνια, λοιπόν, ήμασταν ένα βήμα πριν τον γκρεμό και τον όλεθρο, σε ένα οριακό σημείο για τη χώρα και την οικονομία. Σήμερα είμαστε, πράγματι, σε ένα εξίσου οριακό σημείο, αλλά προς την αντίθετη, τη θετική κατεύθυνση. Είμαστε ένα βήμα πριν την οριστική έξοδο από την κρίση.

Κάτι, επίσης, σημαντικό είναι το εξής. Οι μεγάλες σημαντικές μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας έπιασαν τόπο. Την Τρίτη στο Υπουργείο Εργασίας θα παρουσιάσουμε τα ετήσια αποτελέσματα του προγράμματος ΕΡΓΑΝΗ για το 2014 σε σχέση με το 2013, τα οποία -πιστέψτε με- επιφυλάσσουν εκπλήξεις και είναι εντυπωσιακά.

Βέβαια, είναι γνωστό ότι είμαστε μία χώρα που δεν διακρίνεται για την ψυχραιμία και τη νηφαλιότητα στο δημόσιο διάλογο. Περισσεύουν δυστυχώς οι υπερβολές, η αφοριστική ισοπέδωση και η πολιτική υποκρισία. Πάρτε παράδειγμα το ασφαλιστικό, το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα πολιτικής υποκρισίας που βαραίνει σχεδόν διαχρονικά το σύνολο του πολιτικού προσωπικού της χώρας, είτε από τη πλευρά των εκάστοτε κυβερνήσεων που δεν έπαιρναν τις αναγκαίες αποφάσεις είτε από την πλευρά της εκάστοτε αντιπολίτευσης που εμπόδιζε, υπονόμευε τις αλλαγές και με μία ανέξοδη ρητορεία χάιδευε τα αυτιά των εργαζομένων και των συνταξιούχων.

Δυστυχώς, αυτό ως τακτική απέδιδε. Ήταν κάτι ελκυστικό για τον κόσμο να ακούει μόνο ευχάριστα, που μοιραία οδηγούσαν στο να μπει φρένο και να εμποδιστεί οτιδήποτε και οποιαδήποτε μεταρρύθμιση ξεκινούσε να γίνει.

Το ασφαλιστικό είναι η πιο εμβληματική περίπτωση από τα κρίσιμα ζητήματα της χώρας, στα οποία φαίνεται καθαρά ότι σήμερα πληρώνουμε την αδράνεια και την αναβλητικότητα του παρελθόντος.

Για θυμηθείτε λίγο τη στάση των πολιτικών, της κοινωνίας απέναντι σε αυτό το μεγάλο ζήτημα. Κάναμε ποτέ μία ειλικρινή και βαθιά συζήτηση γι’ αυτό το θέμα; Είναι συζήτηση που έπρεπε να έχει γίνει, επειδή το ασφαλιστικό δεν αποτελεί μόνο ένα κρίσιμο δημοσιονομικό ζήτημα. Είναι θέμα κοινωνικής συνοχής, αλληλεγγύης, εμπιστοσύνης μεταξύ των γενεών. Είναι θέμα σεβασμού στους απόμαχους της εργασίας που έχουν πληρώσει τις εισφορές τους και δικαίως περιμένουν την ανταπόδοση του μόχθου τους. Είναι όμως και ζήτημα ευθύνης απέναντι στα παιδιά μας, τις νέες γενιές και στο δικαίωμά τους να πάρουν και αυτοί σύνταξη όταν έρθει η ώρα τους.

Για πολλά χρόνια, λοιπόν, στο παρελθόν, αντιμετωπίζαμε το ασφαλιστικό με μία λογική «δος ημίν σήμερον», αδιαφορώντας για τις μακροχρόνιες επιπτώσεις και την τύχη των επόμενων γενεών. Υπό το βάρος του λεγόμενου πολιτικού κόστους, όλοι αποφεύγαμε να δούμε κατάματα την πραγματικότητα και κάθε φορά που μεταθέταμε τη λύση στο μέλλον, επανερχόταν αμέσως μετά με δυσμενέστερους όρους.

Υπήρχαν βέβαια σταθμοί, δυστυχώς με τη μορφή εξαιρέσεων, που επηρέασαν θετικά το μέλλον το ασφαλιστικού. Η σημαντική μεταρρύθμιση του 1992, ο νόμος Σιούφα, καθώς και μικρότερης κλίμακας, αλλά εξίσου σημαντικές παρεμβάσεις -νόμοι Ρέππα και Πετραλιά- στήριξαν και έδωσαν προοπτική και ανάσα στο σύστημα. Δυστυχώς, όμως, άλλες γενναίες παρεμβάσεις και μεταρρυθμίσεις, που αν είχαν προχωρήσει κανονικά στην ώρα τους, σήμερα δεν θα κάναμε τέτοια συζήτηση, έμειναν στα χαρτιά και εμποδίστηκαν εν τη γενέσει τους.

Ας δούμε τι γινόταν και με το κοινωνικό κράτος. Για δεκαετίες και σε αυτό τον τομέα επικρατούσε η λογική του γνωστού κατακερματισμού, που μας οδήγησε τελικά σε ένα κράτος πολύ μειωμένης αποτελεσματικότητας στην κοινωνική παρέμβαση, συγκριτικά με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Με άλλα λόγια, μοιράζαμε χρήματα χωρίς αυτά να πηγαίνουν τελικά στις ευάλωτες ομάδες, σε αυτούς που τα είχαν ανάγκη και τελικά όσους περισσότερους πόρους δίναμε, τόσο περισσότερο το κοινωνικό κράτος γινόταν περισσότερο άνισο και αυξανόταν η αναποτελεσματικότητα των πολιτικών του.

Το τέλος του 2014 και το πέρασμα στο 2015 βρίσκει τη χώρα μας να έχει κάνει πράξη τη μεγαλύτερη κοινωνική μεταρρύθμιση στη νεότερη ιστορία της. Το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα ήδη εφαρμόζεται πιλοτικά με επιτυχία σε δεκατρείς δήμους. Συγκεκριμένα, μέχρι σήμερα οι δικαιούχοι στις προσωρινές επιλεγμένες αιτήσεις ανέρχονται σε είκοσι πέντε χιλιάδες εξακόσιους σαράντα δύο.

Στόχος μας αποτελεί το αμέσως επόμενο διάστημα όλοι αυτοί οι πόροι, που σκορπούσαμε ανεξέλεγκτα, να έρθουν κάτω από την «ομπρέλα» του Υπουργείου Εργασίας και οι πόροι αυτοί, πιστέψτε με, είναι αρκετοί ώστε να υπερκαλύψουν την ανάγκη της καθολικής εφαρμογής του Προγράμματος για όλη τη χώρα.

Για το ασφαλιστικό, τι να πρωτοπούμε; Τι να πούμε για τις ανισότητες και τις προνομιακές εξαιρέσεις που δημιούργησαν ένα κατακερματισμένο σύστημα οικονομικά δαπανηρό και κοινωνικά άδικο; Τι να πούμε για το χάος των σαράντα χιλιάδων σελίδων με ασφαλιστικές ρυθμίσεις και των πέντε χιλιάδων τετρακοσίων και πλέον σχετικών νόμων, υπουργικών αποφάσεων και εγκυκλίων, για το ότι δινόταν εφάπαξ σε πολλές περιπτώσεις που υπερέβαινε το 60%, το 80% ή το 90% από εισφορές που δεν είχαν στην πραγματικότητα καταβληθεί, στερώντας ουσιαστικά τα χρήματα που ανήκαν στις επόμενες γενιές;

Τι να πούμε για το ότι οι επικουρικές συντάξεις δίνονταν με «το μάτι και το ζύγι», ακόμα και με υπεύθυνες δηλώσεις, επειδή κανείς δεν είχε μπει στον κόπο να κάνει διασταυρώσεις, για το ότι κάθε χρόνο διέρρεαν από το σύστημα εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ σε «μαϊμού» συντάξεις, σε συγγενείς αποβιωσάντων, σε χήρες που ξαναπαντρεύτηκαν, σε δήθεν αναπήρους, για το ότι ουδέποτε γίνονταν διασταυρώσεις μεταξύ αυτών που δήλωναν οι εργοδότες ότι έδιναν και αυτών που πλήρωναν τελικά στα ταμεία;

Τι να πούμε για το ότι επειδή δεν υπήρχε για δεκαετίες οργανωμένο και συγκροτημένο σύστημα είσπραξης εισφορών και ληξιπρόθεσμων οφειλών προς τα ταμεία, ήταν εντέλει κάτι που εναπόκειτο στον πατριωτισμό, στο φιλότιμο επαγγελματιών και επιχειρήσεων; Πλήρωνε όποιος ήθελε, όταν ήθελε και όποτε ήθελε.

Τι να πει κανείς για το ότι ήδη από τη δεκαετία του 1920 και 1930 είχαν επιβληθεί φορολογικές επιβαρύνσεις υπέρ τρίτων, οι λεγόμενοι κατ’ ευφημισμό «κοινωνικοί πόροι», προκειμένου να χρηματοδοτούνται οι συντάξεις ολίγων, εκείνων όμως που είχαν ισχυρές προσβάσεις στο πολιτικό σύστημα, απέναντι στην υπόλοιπη αδύναμη κοινωνία;

Όλα αυτά οδήγησαν σιγά-σιγά ώστε η κρατική χρηματοδότηση του ασφαλιστικού συστήματος, χωρίς τις εισφορές των εργαζομένων, από το 2000 μέχρι σήμερα να φτάσει τα 201 δισεκατομμύρια ευρώ, σκαρφαλώνοντας έτσι από το 4,03% του ΑΕΠ το 2000 στο 10,07% το 2011, με αποτέλεσμα σήμερα η κρατική συνεισφορά να αποτελεί το 55% των συνολικών συνταξιοδοτικών δαπανών.

Έχετε αντιληφθεί ότι αν τα τελευταία χρόνια δεν κάναμε αυτές τις σημαντικές διαρθρωτικές, οργανωτικές αλλαγές, αυτό το συμμάζεμα και το νοικοκύρεμα, όπως το λέμε, θα κατέρρεε το ασφαλιστικό, θα έσκαγε η «βόμβα»;

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, με όλα αυτά τα κακώς κείμενα που για δεκαετίες υπήρχαν, εμείς ως Κυβέρνηση επιλέξαμε να συγκρουστούμε και όχι μόνο, να τα διορθώσουμε. Επιλέξαμε εις γνώσιν μας, συνειδητά, να αναλάβουμε αυτό το μεγάλο πολιτικό κόστος, που -πιστέψτε με όμως- άξιζε τον κόπο για το μέλλον της πατρίδας μας.

Το σύστημα επικουρικής ασφάλισης και εφάπαξ θα είχε καταρρεύσει. Το σώσαμε με έναν αντικειμενικό συντελεστή βιωσιμότητας και αλληλεγγύης, που εξασφαλίζει ότι οι επόμενες γενιές θα λάβουν παροχές και ότι ο προϋπολογισμός τους δεν θα ξαναγεννήσει ελλείμματα.

Αυτό σημαίνει ότι οι φορολογούμενοι πολίτες δεν θα επιβαρυνθούν και δεν θα βάλουν το χέρι στην τσέπη να πληρώσουν ποτέ τις συντάξεις άλλων. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι οι νέοι εργαζόμενοι θα πάρουν και εφάπαξ και επικουρική σύνταξη.

Ενδεικτικά θα σας αναφέρω –γιατί τα πράγματα θα πρέπει να τα λέμε με το όνομά τους- εξοικονομήσεις που πετύχαμε μόνο με τη λέξη «νοικοκύρεμα» και με διασταυρώσεις. Οι «μαϊμού» και οι εικονικές συντάξεις -που πλέον δεν υπάρχουν τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια- στοίχισαν πάνω από 5 δισεκατομμύρια ευρώ στα ασφαλιστικά ταμεία. Οι ηλεκτρονικές διασταυρώσεις της ΑΠΔ με τις τράπεζες εξοικονόμησαν 280 εκατομμύρια ευρώ. Η ενοποίηση των επικουρικών ταμείων και η ενσωμάτωσή τους στην περιοδική δήλωση του ΙΚΑ εξοικονόμησε 50 εκατομμύρια ευρώ. Η προεκτύπωση στις φορολογικές δηλώσεις των βεβαιώσεων σύνταξης εξοικονόμησε 80 εκατομμύρια ευρώ.

Το ολοκληρωμένο πλαίσιο αυτοματοποιημένου συμψηφισμού επιστροφής φόρου και ΦΠΑ, με οφειλές προς τα Ταμεία, εξοικονόμησε 50 εκατομμύρια ευρώ. Οι συμψηφισμοί πάσης φύσεως πληρωμών, επιδοτήσεων, αποζημιώσεων σε δικαιούχους οφειλέτες ασφαλιστικών Ταμείων εξοικονόμησε 100 εκατομμύρια ευρώ. Οι διασταυρώσεις οικογενειακών επιδομάτων που περιλαμβάνονται μέσα στις συντάξεις εξοικονόμησε 16 εκατομμύρια ευρώ.

Επίσης, έχουμε τις διασταυρώσεις των συνταξιούχων που εργάζονται και δεν το έχουν δηλώσει. Ήδη διασταυρώθηκε το σύστημα ΗΛΙΟΣ με την ΕΡΓΑΝΗ. Εκκρεμεί η τελευταία διασταύρωση με τις αμοιβές των δημοσίων υπαλλήλων και τα αποτελέσματα δυστυχώς επιβεβαιώνουν τους φόβους μας, δηλαδή ότι υπάρχουν χιλιάδες περιπτώσεις εργαζόμενων συνταξιούχων που δεν έχουν δηλωθεί.

Τώρα ας αναφερθούμε σε δύο επιμέρους ζητήματα για τα οποία γίνεται συζήτηση το τελευταίο διάστημα. Πρώτον, οι περιπτώσεις εργαζομένων που βγαίνουν στη σύνταξη σε χαμηλότερο από τα γενικά ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης. Το έχω πει ήδη αρκετές φορές ότι εκτός από τις ειδικές ευαίσθητες περιπτώσεις, όπως τα βαρέα και ανθυγιεινά και τα άτομα με αναπηρία, όλα τα υπόλοιπα αποτελούν πολυτέλεια για τις δυνατότητες του ασφαλιστικού και πρόκληση για τους υπόλοιπους εργαζόμενους.

Τα στοιχεία του πληροφοριακού συστήματος ΕΡΓΑΝΗ είναι αποκαλυπτικά. Στο τετράμηνο Σεπτέμβριος-Δεκέμβριος 2014 το ποσοστό νέων συνταξιούχων γήρατος, ηλικίας κάτω των 62 ετών, στο δημόσιο έφτασε το 76,33%, στο ΙΚΑ το 64,34%, ενώ στα ειδικά, τα γνωστά «ευγενή» ταμεία, τράπεζες, ΔΕΚΟ και τα υπόλοιπα, το αντίστοιχο ποσοστό έφτασε το 91,6% του συνόλου.

Και ρωτώ: Σε ποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα υπάρχει τόσο μεγάλο μερίδιο συνταξιούχων κάτω από τα γενικά ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης; Και απαντώ, σε καμία άλλη, μόνο στην Ελλάδα.

Όμως, το τονίζω. Δεν πρόκειται να κάνουμε κανέναν απολύτως αιφνιδιασμό ανατρέποντας οικογενειακούς προγραμματισμούς, διατηρώντας ταυτόχρονα όλες εκείνες τις ειδικές περιπτώσεις που επιβάλλεται είτε λόγω του ειδικού επαγγέλματος είτε λόγω της αναπηρίας τους είτε για κάποιο άλλο λόγο να έχουν ευνοϊκή αντιμετώπιση. Αυτοί δεν θίγονται. Έτσι και αλλιώς ο νόμος 3863 προβλέπει τη σταδιακή μείωση και εξάλειψη όλων αυτών των προκλητικών αποκλίσεων.

Δεύτερον, ο απαιτούμενος χρόνος εργασίας για τη λήψη κατώτατης σύνταξης. Γνωρίζετε ότι οι εργαζόμενοι με μόλις δέκα πέντε χρόνια εργασίας εξασφαλίζουν την κατώτατη σύνταξη του ΙΚΑ που σε αρκετές περιπτώσεις υπερκαλύπτει το ποσό της σύνταξης με 7.000 και 10.000 ημερομίσθια για κατηγορίες χαμηλόμισθων εργαζομένων;

Αυτό δεν αποτελεί μια μεγάλη στρέβλωση; Αυτό δεν είναι αδικία; Αυτό δεν οδηγεί κατευθείαν στην αδήλωτη και ανασφάλιστη εργασία αμέσως, γιατί μόλις συμπληρώσει κάποιος 4.500 ένσημα δεν τον συμφέρει να εργάζεται παραπάνω;

Είναι σωστός ο προβληματισμός ότι την περίοδο που διανύουμε, με την αυξημένη ανεργία, δεν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο. Βεβαίως και εδώ δεν αιφνιδιάζουμε ούτε αγνοούμε τη δύσκολη πραγματικότητα. Η όποια νομοθετική πρωτοβουλία θα αφορά πλέον όσους συνταξιοδοτηθούν μετά από δύο δεκαετίες, ενώ και για τον συντάξιμο χρόνο από τα δεκαπέντε χρόνια έως τα είκοσι χρόνια θα υπάρξει μέριμνα έτσι ώστε να υπάρξει τρόπος ανταπόδοσης της σύνταξής τους χωρίς να χαθεί ούτε ένα ευρώ από αυτά που έδωσαν.

Άφησα για το τέλος κάποιες κρίσιμες διαπιστώσεις. Το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης της χώρας μας είναι δημόσιο, καθολικό και διανεμητικό και έτσι θα παραμείνει, αρκεί να επιμείνουμε με συνέπεια και μεθοδικότητα σε αυτό τον δρόμο της εξυγίανσης και να προσέξουμε ως κόρη οφθαλμού την εξέλιξη της συνταξιοδοτικής δαπάνης στο μέλλον.

Με έχετε ακούσει πάρα πολλές φορές να λέω ότι το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας στηρίζεται πλέον σε σταθερές και υγιείς βάσεις. Σήμερα μου επιτρέπεται να πω και κάτι επιπλέον. Με τις μεταρρυθμίσεις που έχουν συντελεστεί τα δυόμισι χρόνια, αλλά και τους προηγούμενους νόμους, τους ν. 3863/2010 και ν. 3865/2010, μπορούμε να πούμε για πρώτη φορά με σχετική βεβαιότητα ότι το ασφαλιστικό σύστημα της Ελλάδας κινείται σε περιβάλλον βιωσιμότητας.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, από τα αποτελέσματα των αναλογιστικών μελετών, που διεξάγει η Εθνική Αναλογιστική Αρχή -και τα οποία βρίσκονται σχεδόν στο τελικό στάδιο ολοκλήρωσης- προκύπτουν τα εξής.

Πρώτον, το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας δεν χρειάζεται πλέον δομικές αλλαγές.

Δεύτερον, το ασφαλιστικό σύστημα, ακόμα και υπό τις πιο συντηρητικές μακροοικονομικές δημογραφικές υποθέσεις που έχουν δοθεί από τα αρμόδια όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τηρώντας απόλυτα τη μεθοδολογία και τους προβλεπόμενους κανόνες, φαίνεται να επιβεβαιώνεται ότι κινείται σε περιβάλλον βιωσιμότητας, όπως δείχνουν οι μακροπρόθεσμες προβολές μέχρι το 2060.

Τρίτον, η βασική υποχρέωση της χώρας μας, σύμφωνα με τον ν. 3863/2010, ώστε το ύψος των δαπανών μέχρι το 2060 να μην υπερβαίνει το περιθώριο αύξησης των δυόμισι ποσοστιαίων μονάδων του ΑΕΠ, με έτος αναφοράς το 2009, επίσης φαίνεται ότι επιτυγχάνεται. Είναι μια σημαντική επιτυχία που έρχεται να προστεθεί στις προηγούμενες οικονομικές επιτυχίες της Κυβέρνησης.

Όμως ως Υπουργός Εργασίας σήμερα, θέλω να πω προς την Εθνική Αντιπροσωπεία ότι αυτή η επιτυχία θα τηρηθεί, αν υπάρξουν τρεις προϋποθέσεις.

Πρώτον, το ασφαλιστικό να μείνει μακριά από κομματικές και πολιτικές σκοπιμότητες. Δεύτερον, να διατηρηθεί το σύγχρονο και λειτουργικό θεσμικό πλαίσιο, όπως έχει δημιουργηθεί μέχρι σήμερα και επιπλέον να κατευθύνεται στη λογική της αναλογιστικής δικαιοσύνης και διαφάνειας. Τρίτον, οι όποιες προκλητικές αδικίες, στρεβλώσεις και ανισότητες εντοπίζονται να λύνονται και να διορθώνονται άμεσα. Μόνο έτσι το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας περνάει σε μια νέα εποχή, αρκεί βέβαια να μην υπονομευτεί ποτέ ξανά από ανεύθυνες πολιτικές αποφάσεις και συμπεριφορές.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, άφησα κάτι επίσης για το τέλος…

Πέρασαν τριάντα δύο ολόκληρα χρόνια από τη θεσμοθέτηση του νόμου 1264/1982, ενός σημαντικού νομοθετήματος, που στην εποχή του τουλάχιστον αποτέλεσε θετική τομή στην οργάνωση του συνδικαλιστικού πεδίου στη χώρα μας.

Όμως η μέχρι σήμερα εμπειρία έχει αναδείξει μία σειρά από οργανωτικά κυρίως προβλήματα και στρεβλώσεις, περιπτώσεις καταστρατήγησης και καταστρατήγησης εφαρμογής, αλλά και αδυναμία να ανταποκριθεί στις σημερινές απαιτήσεις και προκλήσεις της οικονομίας. Το συνδικαλιστικό πλαίσιο, όπως είναι σήμερα, χρειάζεται φρεσκάρισμα, ανανέωση, ενδυνάμωση. Πέστε το όπως θέλετε.

Μας ενδιαφέρει, ωστόσο, και η ελληνική κοινωνία, η εύρυθμη και οργανωμένη λειτουργία της συνδικαλιστικής έκφρασης των εργαζομένων, η αντιπροσωπευτική συμμετοχή της εργασίας, της παραγωγής στο πλαίσιο της κοινωνικής διαπραγμάτευσης.

Μας ενδιαφέρει, όπως προανέφερα, η καλλιέργεια της εμπέδωσης μιας θετικής κουλτούρας κοινωνικού διαλόγου και συνεννόησης, η οποία για πρώτη φορά δείχνει σημάδια ωριμότητας και μία τέτοια εξέλιξη υπηρετείται αυτονόητα από ένα σύγχρονο, ανοιχτό, δημοκρατικό πλαίσιο άσκησης συνδικαλιστικής δράσης και έκφρασης, καθώς και της διασφάλισης των συνδικαλιστικών ελευθεριών.

Γι’ αυτόν τον λόγο, στο Υπουργείο Εργασίας, έχουμε επεξεργαστεί και σχεδιάσει ένα σύγχρονο θεσμικό πλαίσιο αλλαγών, που θα συμβάλλει στον εκσυγχρονισμό του συνδικαλιστικού νόμου.

Κυρίες και κύριοι, ο κόσμος αλλάζει συνεχώς. Η Ελλάδα δεν πρέπει να μείνει αδρανής απέναντι σε αυτές τις αλλαγές. Άλλωστε, αποδείχθηκε ότι πληρώσαμε ακριβά το τίμημα της αδράνειας και της αναβλητικότητας, αλλά αποδείξαμε ταυτόχρονα ότι, όταν θέλουμε, τα καταφέρνουμε. Σε έναν πυκνό χρόνο δυόμισι ετών κάνουμε τις μεγαλύτερες μεταρρυθμίσεις και αλλαγές που έχει δει ποτέ ο τόπος στη νεότερη ιστορία. Γκρεμίσαμε στερεότυπα, μύθους και φοβικά σύνδρομα δεκαετιών. Ουσιαστικά, αλλάξαμε την Ελλάδα.»

Advertisements

Written by gr.mme.observer

7 Δεκεμβρίου 2014 στις 1:13 μμ

Ένα Σχόλιο

Subscribe to comments with RSS.

  1. […] Βρούτση στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό στη Βουλή (etapmme.wordpress.com/2014/12/07/pronoiakesdraseis/), αποσαφήνισε ακόμη περισσότερο τι ακριβώς σκέφτεται […]

    Μου αρέσει!


Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: